OPUNTIA, FICUS-INDICA, Vijgcactus, opuntius = versterkt; ficus = vijg, , naar overzicht Mediterrane Flora en Fauna

Behoort tot de Cactaceae, succulente planten. Deze verdragen droogte en hitte uitstekend. Als regel zijn de bladeren door stekels vervangen. Stekels vergezellen de doorns vaak. Samen staan ze op verhevenheden, areolen genoemd. De ongesteelde bloemen bestaan spiraalsgewijs gerangschikte kelkbladen, die in kroonbladen overgaan. De stijl is een holle buis. De zware penwortel dringt diep in de aarde door. Vlak onder het oppervlak hebben ze een fijn netwerk van worteltjes waarmee ze elk druppeltje vocht dat de aarde bereikt kunnen benutten.
De vijgcactus is een kleine vertakte boom, 2-5 m hoog, met houtige stam, die gevormd wordt door stengelleden, die van schijfvorm veranderen tot cilindrisch. De afgeplatte stengelleden hebben lichtgele punten, areolen, die van haakvormige stekels zijn voorzien. Op de areolen van de uiterste stengelleden komen helgele bloemen.
De cactusvijg is een langwerpige, peervormige bes, donkerpaars tot rood gekleurd. Ook hier zitten areolen op met bijna onzichtbare haakvormige stekels. Het sappige vruchtvlees bevat zwarte zaden. Pas na 7-8 jaar komt de boom in volle produktie. Het sappige , suikerhoudende vruchtvlees wordt vers of gebakken gegeten. Er wordt ook een kaassoort “Queso de tuna” van bereid. Het vruchtensap wordt gekookt en dan ingedampt.
Opuntia megacantha heeft gele, vlezige en zoete vruchten. Ze zijn wat moeilijker te pakken en te schillen, want de stoffijne stekels kunnen binnen enkele minuten jeuk veroorzaken.
Cactusvijgen op Sicilië
De cactusvijg heet in het Italiaans fico d'lndia, Indische vijg, want de cactussoort waaraan de vijg groeit, komt uit Midden-Amerika. Met 'Indisch'en 'Indiaans' hebben de botanici het vroeger niet zo nauw genomen. De robuuste, langlevende cactus met de vlezige, stekelige schijven heeft zich snel over Zuid-Italië en de eilanden verspreid. Hij leverde niet alleen smakelijke vruchten, maar was ook zeer geschikt om als markering voor stukken land of als stekelige beschermer van huis en hof te worden gebruikt. Op Sicilië, waar in een paar plaatsen zelfs een oogstfeest voor de cactusvijg wordt gehouden, bestaan verschillende soorten, die verschillende vruchten dragen. Surfarina is een van de meest voorkomende en geliefdste soorten. Sanguigna heeft kleine, karmijnrode en zeer smakelijke vruchten en de sneeuwwitte tot lichtgroene vruchten van de muscaredda worden het liefst ijskoud gegeten. Het hoofdaandeel in de productie wordt echter door de cactussen met geel vruchtvlees geleverd. Zijn de vruchten uit hun stekelige omhulsel bevrijd, dan worden ze op Sicilië graag in schijven gesneden en overgoten met marsala geserveerd. In Biancavilla, Belpasso en San Cono, in het centrum van het verbouwgebied aan de voet van de Etna, wordt van het vruchtvlees een soort stevige moes bereid.
De vijgencactus die de botanische naam Opuntia draagt, is overigens ook in andere gebieden rond de Middellandse Zee bekend. Oorspronkelijk diende de plant niet voor de productie van cactijsvijgen, maar voor het winnen van de cochenilleluis. Deze produceert een rode kleurstof die in de textielindustrie werd gebruikt.

** Een accommodatie in Nederland kunt u goed vinden via Hotels/Appartementen/NL (1664). Uw accommodatie in België kunt U goed boeken via Hotels/Appartementen/België.
** Via Hotels/Wereldwijd kunt u goed zoeken naar een juiste accommodatie in 71 landen.
** You can make the text larger by pressing the "Ctrl" and the "+" key at the same time!     ▲