, Een tocht langs de tapas-bars in een Spaanse stad stilt zowel de lust naar avontuur als de honger - en stelt de lekkerbek voor het verrukkelijke probleem van de keuze: een paar amandelen met olijven, kaas, worst, gedroogde ham of toch liever gefrituurde vis en zeevruchten? Tapas zijn de onweerstaanbaar lekkere hapjes, die vaak op de toonbank achter glas gepresenteerd worden en die in Spanje de maaltijd inleiden maar vaak ook vervangen. De lekkernijen kunnen warm of koud zijn, eenvoudig of geraffineerd, maar zijn dagelijks vers. In veel restaurants, de tascas en mesones, kan men uit tientallen verschillende tapas kiezen. Het dagmenu is dan meestal op een schoolbord geschreven. Veel tapas-bars en restaurants hebben zich gespecialiseerd: in zeevruchten of vis, luxueuze worst- of hamsoorten, groente- of stoofgerechten. Tapas worden geserveerd op bordjes van porselein of in cazuelitas, bruine aardewerken schaaltjes. In het noorden worden tapas ook wel pinchos (spies) genoemd, zelfs wanneer er van een spies geen sprake is, en in Valencia zet men montaditos op tafel - kleine, met allerlei lekkers belegde broodjes of sneetjes brood. Het ritueel van het tapas eten (tapeo of chiquiteo) heeft alles met het karakter van de Spanjaard te maken, want wat is er nu leuker dan in een prettige sfeer lekker te eten, te drinken en wat te kletsen? Voor het middag- of avondeten slenteren de Spanjaarden van bar naar bar, vertellen elkaar de zorgen en pleziertjes van alledag en blijven zelden langer dan één glaasje. Bij een glas sherry, appelwijn, bier of Wijn nemen ze hier een hapje van, daar een hapje van en gaan dan verder naar het volgende adres.
 De tijden veranderen: vroeger werd bij tapas altijd een glas regionale wijn of sherry gedronken. Nu drinken veel Spanjaarden graag een koel glas bier van de tap (cafia) bij de tapeo.
 De lekkernijen op de toonbank of in de vitrine tonen vaak maar een klein deel van het assortiment van de tapas-bar. Meestal serveert men ook nog warme tapas, die dagelijks vers gemaakt worden.
 Over het ontstaan van de Spaanse tapas-cultuur wordt nog altijd druk gediscussieerd. Was de Castiliaanse koning Alfonso X de grondlegger van deze kleine lekkernijen? Deze koning, die in de 13e eeuw ook over Sevilla, Córdoba en Jaén heerste, moest van zijn arts drastisch vermageren. Daarom serveerden zijn koks alleen nog kleine hapjes, die hem zo goed gesmaakt zouden hebben dat daaruit de tapas-cultuur ontstaan zou zijn. De Andalusiërs echter lachen om dit verhaal. Voor hen is er geen twijfel mogelijk: de tapas hebben hun oorsprong in het zonnige zuiden. Tenslotte at men hier van oudsher graag buiten en daar kwam altijd een glaasje sherry aan te pas. De zoete geur van sherry trok insecten aan en daarom werd er een dekseltje (tapa) op het glas gelegd, waarop vervolgens een paar olijven, wat vis, ham, worst of andere kleine hapjes gelegd werden. Maar misschien gaat de tapas-cultuur wel terug op de Moren, die vooral in Andalusië hun sporen hebben achtergelaten - ook in culinair opzicht' In Noord-Afrika, vooral bij de Arabische bedoeïenen, is het nog altijd een teken van gastvrijheid om een heleboel kleine hapjes op tafel te zetten. Sevilla geldt als de tapas-hoofdstad van Spanje, maar Madrid en andere grote steden lopen in en velen beweren dat de beste tapas-bars in Granada, Cádiz of Córdoba gevestigd zijn. In de afgelopen decennia heeft de tapas-cultuur zich over heel Spanje verbreid en de basisregel -of u nu in Barcelona, Zaragoza of Toledo bent- is altijd dezelfde: daar waar de Spanjaarden zich voor de toonbanken verdringen, zijn de beste tapas te krijgen. Verder is een goede tapas-bar te herkennen aan enorme variatie in de aangeboden lekkernijen en aan de kwaliteit van de ham- en worstsoorten. Hangen er aan de zolder hammen van Iberische varkens (cerdo ibérico) en zelfgemaakte worsten, dan betekent dat in de regel dat ook de kwaliteit van de overige hapjes boven gemiddeld is. Overigens is het in de bars in Andalusië net als vroeger gebruikelijk dat de gast bij ieder glas sherry, bier of wijn gratis een kleine tapa geserveerd krijgt. In de ware tempels der kleine zonden kan de gast er zeker van zijn dat de kelner zelfs bij het vijfde glas bier niet voor de tweede keer dezelfde tapa brengt - uiteindelijk is de keus (bijna) eindeloos.
 Enkele voorbeelden van tapas
 * De busano is een soort stekelsla    die bij voorkeur wordt gestoofd en met een  schijfje citroen wordt geserveerd.
 * Vooral op warme zomerdagen is in azijn gemarineerde ansjovis (boquerones en vinagre) een verfrissende lekkernij.
 * Bij artisjokken in azijn (alcachofas en vinagre) vormen het bittere en het zure aroma een aangename combinatie.
 * Gemarineerde lende (lomo en adobo) van varkensvlees wordt voor het bakken in olie, wijn- azijn gemarineerd.
 * Het lekkere vlees van Atlantische tonijn (mendreska de bonito) wordt in het noorden met tomaten-uiensaus gegeten.
 * Olijven (aceitunas) worden meestal ingelegd in azijn. Soms worden ze gevuld, bijvoorbeeld met paprika of ansjovis.
 * Champignons (champiñones) worden gebakken in olijfolie met knoflook en peterselie.
 * “Verdriet en ontreddering” (duelos y quebrantos) werd gemaakt van hersenen en eieren, nu van spek en eieren.
 * Amandelen (almendras) gaan al eeuwen samen met een goed glas sherry en zijn ,samen met een go in de eenvoudigste tapas-bars   vinden.
 * Russische salade (ensaladiua rusa) wordt gemaakt van aardappelen, gekookte groenten en mayonaise.
 * Gezouten ansjovis (anchoas de Escala) is een Catalaanse specialiteit, die erg lekker bij tomatenbrood is.
Bron  CULINARIA ESPAÑA, Könemann. ISBN: 3-8290-1964-5. U vindt hier ook een keur van recepten behorend bij bovengenoemde producten. Prachtig geillustreerd werk! Van Uitgeverij Könemann is ons geen URL, WAP of EMAIL bekend 
 ** Zie hier voor: "Hoe maak ik een printversie van de pagina"?