| ARLES,
regio Provence-Alpes.
Arles ligt in het
departemen
Bouches-du-Rhône.
Maak uw keuze
 De stad
Deze Griekse, Romeinse, middeleeuwse en daarbij typisch
Provençaalse stad, die door Chateaubriand een openluchtmuseum werd
genoemd, is door nuchtere, moderne gebouwen omgeven. In Arles zijn
alle tijdperken terug te vinden, van de oudste Kelto-Ligurische
cultuur tot de tijd van de fotografie, die rijk vertegenwoordigd is
in het Musée Réattu. De stad, waar Van Gogh tussen 1888 en 1890 een
groot aantal van zijn bekendste werken. schilderde, is een
archeologische vindplaats van de eerste orde. Arles was een
nederzetting van de Grieken (vanuit Marseille), daarna een Romeinse
kolonie. Keizer Constantijn bezocht de stad herhaaldelijk. Sedert de
4de eeuw was het welvarende 'kleine Rome' der Galliërs een
religieus middelpunt. In de 10de eeuw werd Arles
hoofdstad van een Bourgondisch-Provençaals koninkrijk (het Arelatische rijk). In 1481 kwam de stad, met de Provence, aan
Frankrijk.
In literatuur, muziek en schilderkunst spelen de stad en haar
inwoners (les Arlésiens) een rol door de Provençaalse dichter
Frédéric Mistral, die de Arlésienne vereeuwigde in zijn gedicht
Mirèio (1859; door Gounod tot de opera Mireille verwerkt), door
Bizet (opera l'Arlésienne), door de schrijver Alphonse Daudet en
door Van Gogh.
De in het hart van de stad gelegen Place de la République
wordt beheerst door een granieten obelisk van Egyptische oorsprong
en afkomstig uit een Romeins circus. Het Hôtel de Ville, uit de 16de
en 17 de eeuw, is gebouwd rondom een toren (1555; met een beeld van
de god Mars).
De tegenwoordige Place du Forum ligt iets ter zijde van het
oude Romeinse forum, dat eeuwenlang het levendige middelpunt van de
stad was. Links van het Hôtel Nord-Pinus staan nog twee Korintische
zuilen, met een fragment van het fronton, restanten van een Romeinse
tempel.
Op het plein staat een standbeeld van Mistral, met in een medaillon
zijn geesteskind Mireille.
Kathedraal Saint-Trophime
▲
Over de Heilige Trophimus doen legenden uit verschillende
tijden de ronde. In een daarvan heet het dat hij door Petrus uit Rome naar
de Provence gestuurd zou zijn; volgens een andere zou hij uit het Heilige
land zijn gekomen. Niemand zal het meer kunnen controleren, maar veel
wijst er op dat hij een uit Ephesus stammende Griek was die vroegtijdig
als evangelist naar de Provence kwam. Te zijner ere werd de eerste kerk op
de ruines van een Romeinse rechtszaal gebouwd en in het jaar 606 ingewijd.
Talloze pelgrims stroomden naar Arles om het graf van de Heilige Trophime
en het wereldberoemde kerkhof, de Alyscamps, de Elyzeese Velden te
bezoeken.
Romeinse triomfboog in west Façade
Tot in de 12de eeuw werd de kathedraal herhaaldelijk verbouwd en
gemoderniseerd. Toen vond een verbouwing plaats die in 1430 met een
gotisch koor werd afgesloten. Naar het voorbeeld van de Saint-Gilles, die
in het begin van de 12de eeuw ontstaan is, vertoont ook het westportaal
van de kathedraal van Arles een duidelijke beïnvloeding door de klassieke
oudheid. In de Provence, de aan Romeinse bouwwerken rijkste regio van
Frankrijk, werd de band met de oudheid nooit geheel verbroken. Mede
daardoor heeft de westelijke façade van de kathedraal de vorm gekregen van
een Romeinse triomfboog.
Timpaan
Hier in het zijn het Laatste Oordeel, het Laatste Avondmaal en
de twaalf apostelen afgebeeld. In de muren en het front is met zuilen die
op leeuwen rusten een ordonnantie aangebracht. Hierdoor heeft de façade
een klassiek karakter. Tussen de zuilen staan heiligen, waaronder de
Heilige Trophimus en, links naast de deur, de apostelen Johannes en
Petrus. Rechts daarvan is de Heilige Jacobus te zien, wiens relikwieën in
Santiago de Compostela de eindbestemming van de middeleeuwse pelgrims
waren. Niet alleen de architectonische vormgeving van de façade, ook de
sculpturen en de ornamentiek vertonen de voor de Provence typische stijl
van een door antieke voorbeelden beïnvloede Romaanse kunst.
De kruisgang
Hiervan wordt vaak beweerd dat hij een van de mooiste van de
wereld zou zijn. Vergeleken met andere kruisgangen is hij betrekkelijk
klein, maar straalt een bijzondere bekoorlijkheid uit. Als bij haast geen
ander bouwwerk van Romaanse kunst wist de beeldhouwer hier een grote
uitdrukkingskracht te verwezenlijken. Rond 1170 geschapen, vertoont de
versiering van de kapitalen en de zuilen reeds een plasticiteit die
eigenlijk pas in de gotiek bereikt zou worden. De overhoeks opgestelde
figuren lijken welhaast uit de steen te groeien en de architectuur tot
leven te wekken. Het streven van de Romaanse beeldhouwers om de figuren in
toenemende mate als lichamen te beschouwen en ze niet in vlak reliëf te
laten, maar ze juist uit de wand los te maken, is hier bijzonder
geslaagd.
Arena en theater
De goed bewaard gebleven arena, een amfitheater, dateert
waarschijnlijk uit het derde kwart van de1ste eeuw v.C. In de
middeleeuwen werd zij in een vesting veranderd, in de 19de eeuw
echter gerestaureerd en in de oude vorm hersteld, op drie
vestingtorens (12de eeuw) na, die men behield. Het in de loop der
tijden sterk in verval geraakte theater, uit de tijd van keizer
Augustus, is desondanks nog zeer indrukwekkend. Hier werd de
beroemde Venus van Arles (thans in het Louvre) gevonden. Andere
vondsten uit het theater bevinden zich in het Musée lapidaire.
Notre-Dame-de-la-Major
is een romaanse kerk, die in de 16de en 17de eeuw werd vergroot.
 Les
Alyscamps
De vroegere necropool, door de Romeinen aangelegd in de vorm van een
lange laan, heeft nog vele (beschadigde) sarcofagen. De naam komt
van Campi elissi: Elyseïsche velden. Aan het einde van deze
beroemde, door Van Gogh vele malen geschilderde dodenallee bevindt
zich de deels Karolingische, deels 12deeeuwse kerk Saint-Honorat,
met romaans portaal en 13de-eeuwse klokkentoren.
Musea
Arles is een museumstad, die herinneringen bewaart uit alle
perioden, vanaf het Gallo-Romeins verleden tot Picasso.
Het Musée lapidaire païen, gevestigd in de vroegere kerk
Sainte-Anne (17de eeuw), heeft een rijke collectie oudheden,
gevonden in het theater, op het forum, bij de Alyscamps en in het
stadsdeel Trinquetaille.
Het Musée lapidaire chrétien, in een grote voormalige
jezuïetenkapel (17de eeuw), bezit een van de grootste
verzamelingen vroegchristelijke sarcofagen, rijk met beeldhouwwerk
gedecoreerd. Van. hieruit heeft men toegang tot een ondergrondse
galerij, de cryptoporticus, uit de 1ste eeuw v.C., door de Romeinen
aangelegd als ondergrondse graanschuur.
Het Musée Réattu is ondergebracht in een 15de-eeuws complex,
eens bezit van de Maltezer ridders. Later behoorde het toe aan de
schilder Jacques Réattu (1760-1833), aan wiens werk in het museum
enkele zalen zijn gewijd. Het museum bezit schilderijen van
Italiaanse (16de en 17 de eeuw), Franse (17de eeuw) en Nederlandse
(18de eeuw) meesters en voorts een grote collectie moderne werken,
waaronder een serie tekeningen van Picasso. Ook is er een
aanzienlijke fotoverzameling, o.a. van Man Ray.
Het Museon Arlatan werd in 1896 opgericht door Frédéric Mistral
(1830-1914), groot bevorderaar van de Provençaalse taal (la langue
d'Oc) en cultuur en oprichter van de literaire group Félibrige. Het
museum is gevestigd in een gotisch patriciërshuis (16de eeuw) en is
gewijd aan de geschiedenis en folklore van Arles en de Provence. Men
vindt er meubelen, kostuums, keramiek en een authentieke hut uit de
Camarque en men krijgt er een inzicht in het Provençaalse leven, in
de muziek van de streek en in de félibres.
Van Gogh in Arles
▲
De schilder van Gogh
kwam in februari 1888 naar Arles. Hij vluchtte voor de in zijn ogen
decadente Parijse salonmentaliteit en ging op zoek naar 'de toekomst van
de moderne kunst'. Hij woonde eerst in het Carrelhotel aan de Rue de la
Cavalerie. Al snel verhuisde hij naar het Gele Huis aan de Place
Lamartine. Beide gebouwen werden tijdens de Tweede Wereldoorlog verwoest.
Van Gogh schilderde als een bezetene, of zoals hij het zelf noemde: "als
een locomotief". Veel van zijn beroemdste schilderijen zijn hier ontstaan.
In deze werken komen de invloeden van Parijs, het Impressionisme en de
Japanse kunst tot ontwikkeling - Les Alyscamps, Het huis van Vincent,
Het café van Arles. De brug van Langlois, de ophaalbrug
over het kanaal naar Fos is tegenwoordig nagebouwd en bevindt zich ca. 3
km ten zuiden van Arles, aan een zijstraat van de D 35. In totaal maakte
Van Gogh tweehonderd schilderijen en honderd tekeningen. Omdat Van Gogh
het plan had opgevat om in Arles een kunstenaarskolonie op te richten,
kwam Paul Gauguin in december bij hem op bezoek.
Maar al snel ontstond er onenigheid en liepen de spanningen hoog op. Van
Gogh sneed tijdens een zenuwinzinking zijn oor af. Toen zijn toestand
verslechterde, liet hij zich opnemen in de inrichting van dokter Peyron in
Saint-Rémy. De herinneringen aan de schilder worden door de Foundation
Vincent-van-Gogh-Arles (in het Palais de Luppé, 18e eeuw) levendig
gehouden. De stichting is in het bezit van een belangrijke collectie
schilderijen van hedendaagse kunstenaars gewijd aan Van Gogh
Schildersroute
Voor wie de Provence door de ogen van de beroemde schilders van eind
vorige eeuw en begin deze eeuw wil bekijken is de schildersroute een leuk
idee. Deze route voert u langs de plekjes waar de schildersezels van Van
Gogh, Braque en Cézanne hebben gestaan.
De natuur van de Camargue
▲
De Rhóne splitst zich bij Arles in de
kleine Rhóne (westelijke arm) en de grote Rhóne. Tussen de armen ligt een
delta van 75.000 ha. Hier strekt zich het wereldberoemde landschap van de
Camargue uit. De rivier voert enorme hoeveelheden slib naar dit gebied.
Soms bedraagt dat 20 miljoen M3 per jaar! Hierdoor verandert de kustlijn
voortdurend. Vooral in het westen kan er moeilijk een onderscheid gemaakt
worden tussen het land en de zee: de oorspronkelijk als haven aangelegde
stad Aigues-Mortes bevindt zich nu 8 km landinwaarts. Naar het oosten zijn
de zeestromingen sterker. Saintes-Maries-de-la-Mer lag in de 17e eeuw meer
landinwaarts - tegenwoordig wordt de plaats bedreigd door het zeewater.
Brak water
Het vlakke gebied bestaat
voornamelijk uit brak water. Vooral vroeger overstroomde het regelmatig
(hoogte tussen 1,5 en 4,5 m) doordat de rivier zijn loop telkens
veranderde. Hierdoor zijn er bijzondere geologische en botanische
omstandigheden ontstaan. De zoutconcentratie is zo hoog dat er een
bijzondere vegetatie is ontstaan. In de warme wateren leeft een weelderige
fauna van kleine zeedieren (garnalen, palingen, harders). In de ondiepe
wateren wemelt het van de vissen, door het ontbreken van een natuurlijke
vijand. Hierdoor zijn de wateren een paradijs voor talloze vogelsoorten.
Vooral trekvogels komen naar dit gebied voor hun overwintering. Deze
zoölogische en botanische overvloed werd al aan het begin van de 20e eeuw
onderkend en gewaardeerd. Omdat het gebied op veel plekken bedreigd werd,
werd het landschap vanaf 1928 een natuurreservaat.
Basse Camargue
Vlak bij de kust de wordt vooral zout gewonnen in grote zoutmijnen. In
het drassige weideland leven paarden en half verwilderde Camargue-stieren.
De herders, de gardians, dragen zwarte, breedgerande hoeden en
zijn uitstekende ruiters. Ze hoeden hun stieren- en paardenkuddes, de
manades, vanaf het paard. De beroemde kleine witte paarden (met een
schofthoogte tot 145 cm) werden vroeger vooral voor de landbouw gebruikt.
Tegenwoordig kunnen toeristen erop rijden. Op de drassige gronden zijn de
brede, harde hoeven van de paarden een voordeel. Van oudsher worden hun
hoeven niet beslagen. De Camargue-veulens worden geboren met een zwarte
vacht, die na ongeveer zes maanden verandert in het karakteristieke
zilvergrijs.
De stieren van de camargue
De stieren hebben liervormige horens. Ze worden vooral gefokt voor de
Provençaalse férias of courses camarguaises. Dit zijn
stierengevechten zonder dodelijke afloop. Tijdens een volksfeest worden de
eenjarige dieren door gardians in de armen van de jonge mannen ge-
dreven, die ze tegen de grond drukken voor het brandmerken.
Rijstbouw
In de Haute Camargue wordt de laatste jaren in toenemende mate
landbouwgrond ontgonnen voor de teelt van fruit, graan en druiven. De
omstandigheden langs de grote Rhóne bleken zeer gunstig voor de verbouw
van rijst.
Dit was een onverwacht voordeel na het verlies van de Franse koloniën in
Indo-China in 1954; tegenwoordig bedraagt de rijstproductie nog maar een
derde van de productie van vroeger, maar de Camargue blijft de grootste
Europese rijstleverancier.
Musée Camarguais
Vanuit Arles ligt langs de D 570 het Musée Camarguais. Het museum
bevindt zich in een oude boerderij en geeft een uitstekend overzicht van
de geschiedenis en geografie van de streek.
Cháteau d'Avignon
Aan dezelfde weg ligt ook het Cháteau d'Avignon. Het grote landgoed
ontstond aan het begin van de 18e eeuw en werd in de 19e eeuw door de
industrieel Louis Prat-Noilly uit Marseille tot een prachtig kasteel
omgebouwd.
Pont de Gau
De weg loopt verder door het ornithologische park van Pont de Gau,
waar zeldzame vogelsoorten in volières kunnen worden bezichtigd. Daar
niet ver vandaan ligt het informatiecentrum Ginès-Frangois- Huë over de flora
en fauna van de Camargue. Ten zuiden van het centrum ligt het
wassenbeeldenmuseum. Hier zijn taferelen uit bekende lokale legenden
natuurgetrouw in was nagemaakt (aankomst van de Drie Maria's, Van Gogh
schilderend aan het strand).
De Courses cannarguaise
▲
De kleine, zwarte stieren met hun liervormige horens werden al in de
Middeleeuwen gefokt. Het vlees is een echte delicatesse, maar de dieren
worden vooral voor de wedstrijden gefokt, de courses ca marguaises.
Met drie tot vijf jaar gaan ze voor het eerst de arena in met een witte,
papieren bloem op hun horens. De voornamelijk in het wit geklede
deelnemers moeten proberen de witte bloem weg te nemen. lukt dat niet
binnen 15 minuten, dan gaat de jonge stier weer terug naar het vredige
grasland van de Camargue. Het volgende jaar zal hij zeker weer aan de
wedstrijden deelnemen. Is de stier te vriendelijk, dan eindigt hij als
culinaire specialiteit, bijvoorbeeld in de gardiene. Voor deze
ragout wordt het stierenvlees lang in rode wijn gesudderd, want de saus
bepaalt uiteindelijk de kwaliteit van deze specialiteit.
Een course camarguaise is niet altijd een openbare aangelegenheid. Soms
vinden deze gevechten ook tijdens privéfeesten plaats, vooral op
bruiloften.
Office de Tourisme
43, boulevard de Craponne - BP 21 - 13633 ARLES CedexTel: 33 (0) 4 90
18 41 21 - Fax: 33 (0) 4 90 93 17 17
-
Stad Arles:
http://www.ville-arles.fr | Provenceweb.bouches/arles/arles
| Provencebeyond.villages/arles |
Camargue: Provencebeyond.sites/camargue
- E-mail:
ot-arles@visitprovence.com
Zie zeker ook:
Saint-Maries-de-la-Mer
Ligt in de Camargue, belangrijk uitgangspunt voor bezoek aan het park.
Office de Tourisme: internet
www.saintesmariesdelamer.com
/ e-mail: info@saintesmaries.com <info@saintesmaries.com>
Informatie
*
Arles Camargue Plan Guide Eng. is een goede plattegrond van
Arles met uitgebreide info. Aan de achterzijde staat een plattegrond van
Parc Naturel Régional de Camargue.
* Vraag ook de folder Camargue, Eng. een uitstekende plattegrond
met de nodige gegevens betreffende de Camargue
* Mooie brochure is
Arles, the colours of the Camargue, Eng..
**
Uw accommodatie in Frankrijk kunt U goed
boeken via
Hotels/Appartementen/Frankrijk. Er zijn meer dan 11.000
hotels/appartementen online boekbaar. Laagste prijsgarantie,
maximale keuze, tevreden gasten, onpartijdige hotelbeoordelingen, uw
taal wordt altijd gesproken!
** Via
Hotels/Appartementen/Wereldwijd kunt u goed zoeken naar een
accommodatie in 92 landen.
** Waarom zouden we voor onze accommodatie kiezen voor
Booking?
** Hoe maak ik een
printversie
van de pagina"?
** Door Tekengrootte
te wijzigen
kunt u de leesbaarheid van de
tekst sterk verbeteren.
** Hoe kunnen we werken met
"Google Aangepast Zoeken"?
▲ |
