Fontenay, voormalige cisterciënzerabdij, ligt in het departement Côte-d'Or en is gesticht door Bernardus van Clairvaux in 1119. Tot de 16de eeuw kende de abdij een grote bloei. Daarna kwam het in verval en werd tijdens de Franse Revolutie verkocht. In begin van de 20ste eeuw begon de restauratie en werd het in zijn 12de-eeuwse staat teruggebracht.
Voorbeeld van een middeleeuwse cisterciënzerabdij.
Of men nu de loop van de Brenne volgt of over de met bossen bedekte heuvels aankomt, het naderen van Fontenay wekt altijd enige ontroering. De abdij is pas op het laatste moment te zien, ze ligt in al haar stilte en volmaaktheid verstopt tussen de hoge bomen van het nauwe dal.
Bernardus van Clairvaux
Deze geliefde dochter van Bernardus van Clairvaux heeft een bijzondere toewijding genoten. Hij maakte er een familieaangelegenheid van en benoemde zijn oom van vaderszijde, Godefroy de Rochtaillé, als de eerste abt, die weer werd opgevolgd door zijn neef Guillaume de Spiriaco. De uitverkoren plaats was eigendom van zijn oom van moederszijde, Raynard de Montbard. Deze tak van de familie bezat een aardig fortuin en droeg bij aan de financiering van bouwprojecten, wat de kwaliteit en de snelheid waarmee gebouwd werd, kan verklaren. Fontenay werd zo een voorbeeld voor de andere abdijen: de eerste voltooide abdij die het meest voldeed aan het bouwplan van Bernardus en die gebouwd was in de geest van Cîteaux. De inwijding van de kerk werd op 21 september 1147 met een buitengewone ceremonie gevierd. In negentiende-eeuwse monografieën wordt deze legendarische gebeurtenis nog vermeld. De kerk zit vol mensen die uit alle buurlanden zijn toegestroomd. De leenmannen en de ambachtslieden van de abdij staan beneden, de zijbeuken zitten vol vrouwen met kinderen op hun knieën, in het schip staan driehonderd witte monniken. De abt van Clairvaux heeft net een uitmuntende toespraak gehouden. Hijzelf, die in de geschiedenis de scheidsman van koningen en volken zal gaan heten, knielt op de stenen van het sanctuarium. Onmiddellijk staat een oude, in een witte pij geklede man op die de tiara draagt, hij is de opvolger van Petrus, het is Eugenius III, die monnik in Clairvaux is geweest. Rond hem staan tien mannen met witte baarden in rode kleden, het zijn tien kardinalen; rechts knielen acht bisschoppen; links zitten, eveneens op hun knieën, alle abten van Cîteaux met mijter en staf, net als de bisschoppen, aan beide zijden van het koor staan langs de muren van de apsis de oude edel heden van Bourgondië in hun wapenrusting, waarin ze zullen aanvallen en sterven tijdens de kruistochten. Eugenius III wijdt de tempel en alle aanwezigen”.
Alle oorspronkelijke gebouwen nog aanwezig
In Fontenay zijn bijna alle oorspronkelijke gebouwen bewaard gebleven. In 1359 plunderden de Engelsen de abdij, maar verwoestten haar niet. Twee eeuwen later werd ze onder de commende verwaarloosd, maar alleen de dertiende-eeuwse refter stortte in door gebrek aan onderhoud. In de negentiende eeuw werd de abdij door de kopers na de Franse Revolutie als fabriek gebruikt, maar niet als steengroeve. Sinds 1820 vereenzelvigt een en dezelfde familie zich met de plaats. De voorvaders Louis Élie de Montgolfier en zijn schoonzoon Marc Seguin, de ontwerper van de eerste locomotieven, maakten van de abdij een papierfabriek. Een eeuw later leggen hun nakomelingen zich met evenveel geestdrift toe op het restaureren van de historische gebouwen en de omgeving. Fontenay is door de UNESCO uitgeroepen tot werelderfgoed.
Romaanse kloosterarchitectuur
De abdij is nog steeds een van de uitgebreidste en boeiendste voorbeelden van de Romaanse kloosterarchitectuur. Het bestaansrecht van deze bouwkunst zou, volgens André Malraux, zijn geweest: “het veranderen van tekens in symbolen en hen tot leven brengen door de openbaring van de geestelijke waarheid, die het universum onbewust onthult en die de mens aan het licht dient te brengen”.
Systeem van symbolen
In veel boeken wordt de middeleeuwse architectuur gezien als een systeem van symbolen waarin alle tekens, voor hen die ze weten te vertalen, het goddelijk mysterie openbaren. De symboliek der getallen zou in de Middeleeuwen het meeste succes hebben gehad, in het licht van de neoplatonische traditie waarin getallen een “wereldsysteem” voorstellen. De volmaakte God kende volgens de middeleeuwer natuurlijk ook de getallenleer. De bouwers van Fontenay, die hun ambacht voldoende beheersten, konden dus het aantal ramen vermeerderen zonder dat het heiligdom er minder sterk door werd. Het aantal ramen in iedere reeks lichtopeningen was geen toeval. Het waren er altijd drie, vier of vijf. Het triplet in de apsis verwijst naar de Heilige Drie-eenheid, de drie dagen dat Christus in zijn graf lag, de drie tijdperken van het joodse volk, en naar de drie betekenissen van de Heilige Schrift (historisch, allegorisch en moreel). Vier staat voor de elementen, de seizoenen, de rivieren in het Paradijs, de windrichtingen, de Evangeliën, en vooral, in de ogen van Bernardus van Clairvaux, voor de vier maten van God “die tegelijkertijd lengte, breedte, hoogte en diepte is” (De consideratione, V-27). Vijf symboliseert de vijf punten van de ster van de kabbala, maar ook de vijf boeken van Mozes, en de maten van de mens volgens Hildegard van Bingen. De drie plus drie ramen van de koorsluiting geven zes, het aantal dagen van de schepping. En de drie plus vier ramen in de voorgevel geven zeven, het aantal sacramenten; drie maal vier geeft twaalf, het aantal apostelen en het aantal monniken dat een abdij kan gaan vestigen. Getallen werden zo “instrumenten ter overdenking” dankzij het licht dat hun vorm aftekent op het scherm van de muren. Een licht dat onderbroken wordt door het ritme van de pilaren in het schip en dat op de processie naar het altaar valt.
Fontenay ook aarde
Maar Fontenay is ook de aarde van de naastgelegen ijzermijn, zoals de humus de grond is van het immense bos; het is ook het vuur van de smidse waar bomen gebruikt worden om metaal te maken; en al het water dat de abdij binnendringt, net als het licht (de lucht) de abdijkerk. Deze “vier elementen”, die altijd aanwezig zijn in het cisterciënzer universum, staan voor een wereld van symbolen van vóór Franciscus. Daar komt de boodschap vandaan die Bernardus van Clairvaux herhaaldelijk in zijn brieven verkondigt: 'Men leert meer van het bos dan uit boeken, de bomen en rotsen zullen u over zaken onderwijzen die u op geen andere wijze zou hebben kunnen leren. U zult zelf zien dat het mogelijk is honing uit stenen te halen, en olie uit de hardste rots.' (Brief 106.)
Bron: Cisterciënzer abdijen, Könemann, Zie Fr. Info.
Office de Tourisme:
21500 MARMAGNE  -  Tél. 03.80.92.15.00  -  Fax. 03.80.92.16.88   - Interessant is : Abbayedefontenay.com/english  -  Ga ook eens naar:  Images.fontenay+abbaye=Google+zoeken  U vindt hier heel veel afbeeldingen over Fontenay.
Fondée
En 1118 par Saint Bernard et remarquablement conservée, l'Abbaye de Fontenay, classée "Patrimoine mondial" par l'Unesco, offre la parfaite image de ce qu'était une grande abbaye cistercienne, alliant un plan très fonctionnel à une exceptionnelle qualité architecturale.
Fontenay, founded
in the XIIth century by Saint Bernard, represents the perfection of Roman art. Thanks to its remote site, it remains the best preserved and most famous Cistercian abbey. Classified "Patrimoine Mondial" by the United Nations.
Abbaye de Fontenay
Tucked discreetly into the Forêt de Fontenay, the Abbey de Fontenay is the oldest surviving Cistercian foundation in France. Its history is told by its buildings – the sublime, austere Romanesque church built in 1140, 12^th century cloisters and an early Gothic chapterhouse, a 13^th century bakery, an unheated dormitory with a 15^th century timber roof where the monks slept in rows on straw mattresses, a 17^th century circular dovecote, abbot’s lodgings and a kennel where the precious hunting dogs of the Dukes of Burgundy were guarded by servants.
The abbey was founded in 1118 by St. Bernard
Once a young Burgundian nobleman who joined the Cistercians when the order was still small and obscure. The monks turned their back on the elaborate lifestyle of Benedictines and renounced the world, espousing poverty and simplicity of life. During Bernard’s lifetime the Cistercians became one of the largest orders, and famous, too. Part of this success is due to Bernard’s skills as a writer, theologian and statesman. Through his powerful personality Bernard reinforced the poverty rule and rejected all forms of embellishment. In 1174, only 21 years after his death, he was canonized. As for the abbey, it thrived for 600 years in self-sufficiency, with a scriptorium for copying manuscripts, herb garden for concocting medicines, infirmary for healing the sick, and a forge for producing tools and hardware. The abbey was also supported by the local aristocracy and remained in use up until the French Revolution when it was sold and converted into a paper mill. In 1906 it came under new ownership and the modern factory was dismantled and the abbey restored to its original appearance.

** Uw accommodatie in geheel Frankrijk kunt U goed boeken via Hotels.Frankrijk.
** Via Hotels.Wereldwijd kunt u goed zoeken naar een accommodatie in 71 landen.
** Zie ook onze boeken pagina eens.
** Hoe maak ik een printversie van de pagina"?
** Door Tekengrootte  te wijzigen kunt u de leesbaarheid van de tekst sterk verbeteren. 
** Hoe we met Google naar afbeeldingen van Toulouse Lautrec zochten.
** Met het vernieuwde zoekveld kunt u zoeken in "Stedentips".    ▲