MONTMAJOUR, imposante abdij, naar overzicht regio Provence-Alpes.

Een paar kilometer ten noordoosten van Arles ligt aan de weg naar Les Baux op een kalksteenrots het imposante gebouwencomplex van de voormalige abdij. Zie de afb. abdij van Montmajour. Tot in de Middeleeuwen was dit een soort eiland omringd door moerassen. Het kerkhof dat hier lag, werd door kluizenaars onderhouden. In 949 kocht de Provençaalse edelman Teucinde het aan het domkapittel van Arles toebehorende eiland en schonk het aan de monniken voor de stichting van een klooster. De nieuwe gemeenschap leefde volgens strenge regels en stond direct onder de leiding van de paus. Hierdoor ontving het klooster veel vrome schenkingen die ervoor moesten zorgen dat de monnikengemeenschap intensief voor het zielenheil van de overledenen zouden bidden. Verscheidene graven uit de Provence lieten zich hier begraven.
Pardon de Montmajour
Een speciale aflaat van zonden, de Pardon de Montmajour, die de paus in 1030 voor het bezoek van het klooster had verleend, veroorzaakte een grote stroom pelgrims.
Bouwgeschiedenis
De eerste kerk ontstond in de11e eeuw. Deze werd al snel vervangen door een Romaans bouwwerk tussen 1130-1140 en 1170- 1180. Vanaf de 13e eeuw verloor het klooster zijn onafhankelijkheid. Een ruzie met de vroegere priorij St-Antoine-en-Viennois om het bezit van de echte Antonius-relikwieën verzwakte de positie van Montmajour nog meer. Het klooster werd overgenomen door de benedictijnse hervormingscongregatie van St-Maur, maar ook dit kon het verval niet tegenhouden. Tussen 1703 en 1736 kreeg de kerk een grote barokke uitbreiding, die door de architecten Pierre Mignard en Jean-Baptiste Franque uit Avignon werd gerealiseerd. De sluiting van het klooster in 1790 kwam na de gedeeltelijke sloop van het gebouw dat kort daarvoor tot stand was gekomen. In 1872 begon Henri Révoil met de eerste restauraties. Dit voorkwam een verdere afbraak van de Romaanse kapitalen en zuilen. Daardoor is Montmajour tegenwoordig een imposant gebouwencomplex. De onvoltooide Romaanse kerk wordt omgeven door immense barokke ruines. Aan de zuidkant aan de rand van de rotsen staat de St-Pierre-kapel in de rotsen uitgehouwen. Ten oosten daarvan rijst een imposante donjon op en 240 m verder naar het oosten staat de kleine Saint-Croix-kapel.
Abdijkerk
De abdijkerk werd op het hoogste punt van de rotsen gebouwd. De kerk voldoet ondanks het onvoltooide langschip aan hoogwaardige bouwkundige eisen. Het gebouw bestaat uit een langschip met twee traveeën, een ver uitstekend dwarsschip en een veelhoekig koor dat aan de buitenkant uitsteekt. Het koor steekt uit boven een crypte, waarvan de stervormige kapellen de indruk wekken dat het basement van de muur omhoog komt. Alle openingen in de muren zijn klein en versieringen komen alleen in de raamwangen voor. De geometrische vormen zijn bepalend voor het uiterlijk van de kerk. De kwaliteit van de zorgvuldig gebouwde muur krijgt daardoor een eigen waarde.
De crypte
De crypte of benedenkerk strekt zich uit onder het langschip, dwarsschip en koor. De apsis heeft een gewelfde koepel. Hij bestaat uit een centrale ruimte die in verbinding staat met de omloop. De openingen zijn van ronde bogen voorzien (afb. rechts en onder). Op de consoles rusten de formelen voor het optrekken van het ribtongewelf. De gehouwen rechthoekige blokken werden door de steenhouwers van grote tekens voorzien, meestal letters. Deze steenhouwersymbolen maakte de afrekening na afloop gemakkelijker.
Bouw van de crypte
Het uiterlijk van de crypte doet denken aan kooromlopen met kapelkransen. Deze bouwstijl werd aan het eind van de 11e de eeuw in veel indrukwekkende kloosterkerken in Frankrijk en Spanje toegepast. De stijl werd later ook in de Provence in de abdijkerk in St-Gilles toegepast. De exacte functie van de omloopcrypte in Montmajour is niet duidelijk. In technisch opzicht leverde het een doordachte nivellering van de ondergrond voor de kerk op. De centrale ronde hal zou de relikwieën van het Heilige Kruis bevat kunnen hebben, waar de pelgrims via de westelijke galerij langs kwamen. De stervormige kapellen waren waarschijnlijk voorname graf- en altaarplaatsen, die in de directe nabijheid van de belangrijkste relikwieën lagen. Waarschijnlijk werden zij gebouwd in opdracht van de graven van de Provence.
Interieur
Binnen wordt de bezoeker verrast door de hoogte van de bovenkerk, een indruk die nog wordt versterkt door het ontbreken van versieringen aan de muur. De viering ligt lager dan de travee van het langschip. Voordat in de 13e eeuw ribgewelven werden aanbracht, hadden de bouwmeesters waarschijnlijk een Provençaalse trompenkoepel voor ogen. Ook in het gewelf van de apsis bevinden zich ribachtige stroken. Het kapiteel van de halve zuilen bij de koortoegang vertoont al gotische invloeden. In de bijzonder dikke oostelijke muren van het dwarsschip zijn ronde kapellen aangebracht. Omdat het koor van binnen rond is maar aan de buitenkant uit meerdere hoeken bestaat, worden op andere plaatsen van het bouwwerk de ronde binnenvormen buiten door rechte muren omgeven. Beneden- en bovenkerk stammen zonder twijfel uit de 12e eeuw, maar zijn niet in één keer gebouwd. Het dwarsschip en het oostelijke gedeelte maakten waarschijnlijk deel uit van een bouwfase die direct op de bouw van de benedenkerk volgde. Dat komt overeen met het verhaal dat de monniken in 1153 de bovenkerk betrokken of in elk geval het deel dat klaar was. Het langschip en de kruisgang zullen dan waarschijnlijk van een latere datum zijn, omdat rond 1130-1140 met de bouw van de benedenkerk - het oudste gedeelte van de kerk -  begonnen werd.
De kruisgang
De kruisgang aan de zuidkant van de kerk lijkt erg veel op de kruisgang van de kerk in Arles. Dit komt vooral door de pilasterstructuur, het tongewelf met diagonale plint in de hoeken van de kruisgang en de stijl van de gebeeldhouwde versiering. Bij de opgravingen in de 19e eeuw die bedoeld waren voor de restauratie van de kruisgang, werden veel stukken niet meer op hun oorspronkelijke plaats teruggezet. In de noordvleugel werden veel kapitalen ingrijpend gerestaureerd. Het is belangrijk om dit te onthouden als u de voortreffelijke versieringen bekijkt. Toch kunnen onder de originele stukken twee basistypen onderscheiden worden: aan de ene kant de kapitalen met hoekkrullen en hoofden in het midden van de dekplaten afgeleid van voorbeelden uit de Oudheid en aan de andere kant de versieringen die ondergeschikt zijn aan het kapiteelblok in de vorm van krullende ranken en plantenstengels. Een aantal elementen van de bouw stamt uit de 14e eeuw. Dit geldt vooral voor de zuilen en kapitalen aan de zuidkant. De hoofdlijnen van de Romaanse indeling werden aangehouden, maar de pilastercannelures zijn door gotisch maatwerk vervangen. Het laat Romaanse muurgraf van de graven van de Provence in de kruisgang wordt in verband gebracht met de graftombe van graaf Raymond Bérenger, die in 1166 overleed.
Fontvieille, 'oude bron' 9 km ten noordoosten van Arles
ligt in een gebied waar pijnbomen, cipressen, zilvergrijze olijfbomen en molens het landschap bepalen. Hier komt de Provence van Alphonse Daudet (1840­1897) tot leven. Langs een weg, omzoomd door parasoldennen, bereikt men de molen, waar Daudet, met dichterlijke fantasie, zijn Lettres de mon moulin voorgaf te schrijven. In werkelijkheid is de beroemde novellenbundel in Parijs geschreven. Daudet logeerde, als hij in Fontvieille was, in het nabijgelegen Cháteau de Montauban. In de molen is een klein Daudetmuseum ingericht.

** Uw accommodatie in geheel Frankrijk kunt U goed boeken via Hotels.Frankrijk.
** Via Hotels.Wereldwijd kunt u goed zoeken naar een accommodatie in 71 landen.
** Zie ook onze boeken pagina eens.
** Hoe maak ik een printversie van de pagina"?
** Door Tekengrootte  te wijzigen kunt u de leesbaarheid van de tekst sterk verbeteren.     ▲