DEMETER, godin van de landbouw
Demeter was de godin van de vruchtbaarheid, beschermster van de oogst en in het bijzonder van de graanoogst. Zij werd bovendien beschouwd als godin van de vruchtbaarheid en alles wat op de aarde groeide aan bloemen, planten en vruchten had men aan haar en haar goedheid te danken. Demeter heeft een sterke band met haar dochter Persefone die zij met Zeus kreeg en zij worden gewoonlijk samen genoemd.
De ontvoering van Persefone
Persefone, de enige dochter van de godin, groeide gelukkig op in de nabijheid van haar moeder en de andere godinnen tot Hades (Pluto) verliefd op haar werd en haar ontvoerde. Op het moment dat het meisje een narcis plukte van een weiland, opende de aarde zich en Hades nam haar mee naar de onderwereld. Toen Demeter de verdwijning van haar dochter bemerkte begon zij onmiddellijk te zoeken. Ze zocht dag en nacht op de gehele wereld, vol spanning en verdriet. Maar niemand wist haar duidelijkheid te verschaffen. Toen uiteindelijk Hades haar de waarheid onthulde werd de godin zo boos dat ze de Olympus verliet en haar plichten verzaakte en nadat ze zichzelf in een oude vrouw veranderd had trad ze in dienst van koning Celeüs van Eleusis.
Maar intussen werd de aarde onvruchtbaar, het ging slecht met de landbouw, niets wilde meer groeien en de mensen hadden zwaar te lijden onder deze misoogsten. Toen gaf Zeus aan Hades opdracht Persefone terug te geven, want Demeter dreigde dat ze geen enkele korenhalm meer zou laten ontspruiten. Pluto stemde toe zijn vrouw te laten opstijgen naar de bovenwereld, maar gaf haar eerst heel slim de zaden van een granaatappel te proeven voor hij haar liet vertrekken. Dat was voldoende om Persefone voor eeuwig aan de onderwereld te binden. Zo kwam een overeenkomst met Pluto tot stand: acht maanden van het jaar zou Persefone in de bovenwereld blijven bij haar moeder en vier maanden in de onderwereld met haar echtgenoot. Demeter accepteerde en binnen de kortste tijd groeide er weer graan in overvloed, de bomen kregen weer bladeren, en alles droeg volop vrucht. Vanaf toen was alles acht maanden per jaar groen en vruchtbaar. Maar de vier maanden van het jaar dat de godin van haar dochter gescheiden was, leek alles dood te zijn.

APOLLO, of Phoebus, god van het licht, de muziek en de orakels
Apolio behoort als zoon van Zeus en Leto tot de tweede generatie goden, evenals zijn zuster Artemis. De zwangere Leto die vervolgd werd door Hera trachtte tevergeefs een plekje te vinden om haar kinderen te baren. Zij was nergens welkom, zo bang was men voor de woede van de opperste der godinnen. Uiteindelijk vond ze op het onvruchtbare eiland Delos, tot dan toe Ortygia geheten, asiel en daar werden Apollo en Artemis geboren. Zodra hij op de wereld kwam, deze god van het licht, de orakels en de muziek, stond het eiland in gloed, die de hele wereld verlichtte. Toen hij opgroeide verrichte hij vele grote daden, zoals toen hij Delphi verloste van de draak Python door hem te doden met zijn pijlen. Vanwege dat feit wordt hij ook wel Pythios Apollo genoemd en kregen de spelen van Delphi de naam Pythische Spelen, en de priesteres de naam Pythia. Pythia had haar zetel op de heilige driepoot van Apollo in het goddelijk orakel en deed daar haar voorspellingen. Toen werd voor het eerst de paianas, de hymne van Apollo, gezongen ter ere van zijn grote overwinning en zijn verovering van het eerder aan Themis behorende heiligdom.
Apollo was een knappe god, lang en fraai gebouwd en met een fraaie haardos en hij had vele liefdesavontuurtjes met nymfen en sterfelijke vrouwen. Eens had hij liefde opgevat voor de dochter van de rivier-god Pineios, Daphne. Zij voelde echter niets voor hem en terwijl zij eens op de vlucht was om aan zijn avances te ontsnappen, vroeg zij haar vader om haar van gedaante te doen veranderen om van hem af te komen. En zo geschiedde. De nymf veranderde in een laurierboom (Gr.: Daphne), die gewijd werd aan Apollo. Uit zijn liefdesrelaties met nymfen en schone vrouwen verwierf Apollo vele kinderen, zoals Orpheus van Calliope, Asclepius van Coronis, Linus van Psamathe, Aristaeüs van Cyrene, Troïlus van Cassandra en nog andere. Behalve zijn avonturen met vrouwen hield de god er ook relaties met mooie mannen op na waarvan de meest bekende die met Hyacinthus en Cyparissus zijn. Toen ze tot grote droefheid van Apollo stierven veranderde hij de eerstgenoemde in een bloem, de tweede in een boom (cypres).
Naast zijn verdiensten in de muziek, de dichtkunst en het waarzeggen was Apollo ook een vaardige oorlogsgod, die in staat was zijn pijlen over zeer grote afstand af te schieten. Hij werd door de mensen bovenmatig geëerd en aanbeden in heiligdommen, aan hem gewij­de spelen en orakels. Hij werd zelfs als de vader van Pythagoras beschouwd.

ARTEMIS, godin van de maan en de jacht
Artemis was een dochter van Zeus en Leto, tweelingzuster van Apollo. Zij was de godin van de jacht en de maan. Vanaf dat zij nog een kind was verzocht zij reeds aan Zeus om ongetrouwd te blijven en zo dwaalde zij rond in de bossen gewapend met pijl en boog, in gezelschap van herten en de haar geliefde wilde dieren. Artemis nam deel aan de Gigantenstrijd en doodde de Gigant Gration met enige hulp van Herakles.
Zij was een wraaklustig godin, die diegenen die geen eerbied toonden streng strafte. Ze beschermde de jagers en de onschuldige mensen. Bekend is de wraak die ze samen met haar broer Apollo nam op Niobe, dochter van Tantalus. Niobe ging er prat op dat ze veertien kinderen gebaard had en Leto maar twee. Toen namen de twee goden wraak voor de belediging die zij hun moeder aandeed door haar kinderen te doden: Apollo de jongens en Artemis de meisjes. Slachtoffer van de wraakzuchtige godin werd ook Actaeon, zoon van Aristaeüs en de nymf Cyrene, die de jachtkunst geleerd had van de Centaur Chiron. Godin Artemis was kwaad op hem omdat hij haar eens naakt gezien had terwijl zij baadde in een bron. De wraak van de godin was hard: zij veranderde hem in een hert en zond hondsdolheid naar zijn vijftig honden die hem toen verscheurden.

HERMES, god van de handel en de orakelkunst, boodschapper van de goden en begeleider van de geest van overledenen
Hermes was een zoon van Zeus en Maia, een van de Pleiaden, die uitermate knap was. Toen hij nog maar heel klein was was al duidelijk dat hij een zeer slimme en handige god zou worden: toen hij nog in de luiers zat kreeg hij het reeds voor elkaar de runderen van zijn broer Apollo te stelen en ze zodanig te verbergen dat deze al zijn orakelkunst en alle mogelijke middelen moest aanwenden om ze terug te vinden. Misschien dat hij het hem zelfs helemaal niet gelukt zou zijn als de altijd rechtvaardige Zeus hem niet een handje geholpen had. Het incident liep met een sisser af en de twee broers verzoenden zich met elkaar toen Hermes hem zijn lier gaf, die hij zelf gemaakt had van het schild van een schildpad.
Daarop schonk Apollo hem enkele runderen en onderwees hem bovendien in de orakelkunst. Hermes wordt beschouwd als god van de handel, de diefstal, en als boodschapper van de goden. Hij had zelfs een gevleugelde helm en voeten en hield een scepter in de hand. Behalve zijn plicht als boodschapper waarheen Zeus hem ook maar stuurde, was hij ook nog zielenherder: hij begeleidde de overledenen naar Hades. We komen hem vaak tegen terwijl hij op allerlei manieren hulp biedt aan helden: Herakles, Perseus, Odysseus. Hij bevrijdde Io door haar bewaker Argus te doden nadat Hera haar in een koe veranderd had. Daarom wordt hij ook wel Argeëphontes genoemd, of Argofonias, d.w.z. doder van Argus. Hermes verwekte vele kinderen. Enkele daarvan zijn: Myrtilus bij Clymene, Polybus bij Chthonophile, Autolycus (grootvader van Odysseus) bij Philonis. Ook Pan, Arpalycus, Abderus en anderen worden als zonen van hem beschouwd.

APHRODITE, godin van de schoonheid en de liefde
Wat betreft Aphrodite, godin van de liefde en de schoonheid, bestaan er twee versies van het verhaal van haar geboorte. De ene versie hebben we reeds vermeld, d.w.z. dat zij de dochter van Zeus en Dione is, de andere versie zegt dat zij geboren is uit het zaad van de hemelgod Uranus toen zijn geslachtsorganen in zee vielen nadat die door Cronus afgehakt waren. Zo "rees zij op" uit het schuim van de zee, deze Aphrodite, en nadat Zephyrus (god van de wind) haar aanvankelijk naar het eiland Kythyra gevoerd had, zette hij haar later op de kust van Cyprus aan land.
Aphrodite was beschermster van de liefde en alle verliefden en haar meest geliefde bezigheid was om goden verliefd te doen worden op aardse vrouwen. Zij schepte er genoegen in ingewikkelde plannen te smeden om ze in de valstrik van de liefde te lokken en dan vooral Zeus, die elk ogenblik in weer een andere liefdesaffaire verwikkeld was.
Zijzelf bleef daarbij echter niet achter: hoewel ze gehuwd was met de manke god Hephaestus, knoopte ze een relatie aan met Ares. Dit pikante verhaal wordt door Homerus in zijn Ilias als volgt verteld: Hephaestus verneemt van Helios (god van de zon) die alles ziet, dat zijn vrouw hem bedriegt met Ares en besluit hen in de val te lokken. Hij smeedt een onzichtbaar magisch net met een ingewikkelde bediening en doet het voorkomen alsof hij naar het eiland Lemnos gaat. Nachts, als Ares naar het bed van Aphrodite komt, werpt hij dit net over hen heen, juist op het beslissende moment, zodat zij zich niet meer kunnen bewegen. Dan roept hij onmiddellijk alle Olympische goden en Zeus erbij om zijn beklag te doen. De godinnen schaamden zich voor dit feit en kwamen niet, maar de goden waren enthousiast. Apollo zei zelfs lachend tegen Hermes dat Hephaestus dan mank mocht zijn maar het toch maar prima voor elkaar had gekregen om hen op heterdaad te betrappen en Ares in een moeilijk parket te brengen, door hem zo te kijk te zetten voor alle goden. Zou jij zo voor gek gezet willen worden? vroeg hij hem. En Hermes, handig als altijd, antwoordde dat hij wilde dat hij in de plaats van Ares was en een relatie met Aphrodite had, dan mochten ze hem met drie kettingen vastbinden en te kijk zetten niet alleen voor alle goden, maar met alle godinnen er nog bij! En zo liep deze geschiedenis met veel goddelijk gelach af, volgens de overlevering van Homerus. Hoe het ook zij, uit deze verhouding met Ares baarde Aphrodite de kinderen Eros, Deimus, Phobus en Harmonia.
Behalve met Ares had Aphrodite echter nog verhoudingen met andere mannen zoals met de uitermate knappe Adonis, en met Anchises, waarvan ze zoon Aeneas kreeg, die toen Troje verwoest werd door haar toedoen gered werd en met zijn familie kon ontkomen.
Aphrodite hield van rozen en myrthe, terwijl haar voertuig getrokken werd door een koppel duiven, haar meest geliefde vogels.

ARES, god van de oorlog
De oorlogszuchtige god Ares wordt altijd afgebeeld met helm en wapenuitrusting, klaar voor de strijd. Waar er ook maar oorlog was en bloed vergoten werd, waar er ook een gewapend treffen plaats vond, Ares was er altijd bij, daarom was hij ook niet zo erg geliefd en er is geen enkele stad bekend die hem als zijn beschermheer beschouwde. Hij was een zoon van Zeus en Hera en slaagde er herhaaldelijk in te botsen met de andere goden, zelfs met zijn eigen vader. In Thebe werd hij vereerd als voorvader van het koningshuis aldaar, daar Harmonia, de vrouw van koning Cadmus van Thebe, een dochter van hem en Aphrodite was. Inderdaad had deze vreeswekkende god een verhouding met de tedere Aphrodite en er wordt gezegd dat hij behalve Harmonia bij haar ook nog Eros, Phobus en Deimus verwekte. Ares had nog meer kinderen. Enkele daarvan zijn Cygnus, Diomedes in Thracië met zijn mensenetende paarden, Lycaon, Meleager, Dryas en Oenomaüs.

HEPHAESTUS, god van het vuur en de smeedkunst
HePhaestus, zoon van Zeus en Hera, is de god van het vuur en de smeedkunst. Hij maakte niet alleen sieraden en kunstvoorwerpen, maar van alles: van scepters tot tronen, van amphoren tot gouden robots. Hij maakte op verzoek van Thetis de wapenuitrusting van Achilles en versierde het schild met schitterende voorstellingen.
Zijn werkplaats was op Lemnos maar ook overal waar een vulkaan en vuur aanwezig was was zijn terrein. Hij had sterke armen, zoals elke smid, en onderontwikkelde benen. Hephaestus was echter ook nog mank en daarvoor bestaan twee verklaringen: volgens de ene was Hephaestus eens bij een echtelijke twist tussen zijn ouders Zeus en Hera aanwezig en toen hij zich erin mengde om zijn moeder te verdedigen, pakte zijn vader hem bij een been en wierp hem van de Olympus naar beneden. Een volk uit Thracië, de Sintiers, dat met een volksverhuizing op Lemnos was terechtgekomen (daar was Hephaestus neergekomen bij zijn val), verpleegde hem maar hij bleef mank. De andere versie wil dat Hephaestus mank geboren werd en dat uit schaamte Hera besloot zijn geboorte verborgen te houden en hem van de Olympus naar beneden te gooien. Hij kwam in de oceaan terecht, waar hij opgevist werd door Tethys en Eurynome die hem opvoedden in een grot bij de zee. Toen hij volwassen geworden was besloot hij om zich te vergelden aan zijn moeder een door hem gesmede gouden troon te schenken. Toen zij daar echter op plaats nam, was ze er plotseling aan vast geketend en niemand behalve Hephaestus kon haar bevrijden. En zo, met kunstgrepen, keerde Hephaestus op de Olympus terug om Hera te bevrijden. Er wordt gezegd dat Zeus, om met Hephaestus op goede voet te komen na diens terugkeer op de Olympus, besloot hem Aphrodite tot echtgenote te geven. Hoewel hij zelf lelijk was had Hephaestus altijd knappe vrouwen: behalve Aphrodite wordt nog. melding gemaakt van Charis "bevalligheid" en Aglaea, de jongste van de drie Gratiën. Van de zonen van Hephaestus zijn vooral de Argonaut Palaemon, de beeldhouwer Ardalus, de rover Periphetes die Theseus doodde en Erichthonios bekend.

HESTIA, godin van de huiselijkheid
Deze godin was de verpersoonlijking van de huiselijke haard. Als eerstgeboren dochter van Cronus en Rea verzocht ze haar broer Zeus haar kuisheid te mogen behouden, hoewel Poseidon zowel als Apollo haar als echtgenote wensten. Het rustige leven en de stabiele plaats die Hestia op Olympus innam was de reden dat ze geen rol speelde in avonturen zoals de andere goden en godinnen, vandaar dat haar aanwezigheid meer een ideële was.