DE HELDEN, HERAKLES - DE TWAALF WERKEN VAN HERAKLES - Bron - Uw accommodatie
THESEUS - DE TOCHT VAN DE ARGONAUTEN
- PERSEUS - BELLEROPHON - DAEDALUS EN ICARUS - ORPHEUS - FAETHON - LABDACIDE - PELOPIDEN
Naar overzicht Mythologie.  Naar startpagina Griekenland. Naar steden- , regio- en eilandenlijstaz.  Naar uw accommodatie! 

    
De mensheid kende ook in die tijd al haar moeilijke momenten.
De gevaren van die lang vervlogen tijd waren van velerlei aard: onoverwinnelijke monsters, verschrikkelijke kwaadaardige schepsels die een heel gebied terroriseerden en ontoegankelijk maakten, vreselijke ziektes, monsterlijke wezens in menselijke gedaante die vanwege hun goddelijke afkomst onsterfelijk waren ... Toen zonden de goden helden naar de aarde, van wie de meesten halfgoden waren. Een halfgod was de zoon van een god en een gewone stervelinge. Sommige zouden in heel Griekenland bekend worden en andere waren voorbestemd om plaatselijke helden te worden. De helden stonden onder bescherming van de goden, waren knappe verschijningen en begiftigd met vele goede eigenschappen: kracht, mannelijkheid, slimheid, grootheid van geest en vindingrijkheid. Soms komen we ze tegen als verlichte leiders die hun koninkrijk verlaten om een heilige oorlog te voeren en naar de overwinning te leiden, zoals Odysseus, en soms als moedige baanbrekende militaire leiders in de strijd voor een goed doel zoals Herak
les. Zij aanvaarden gevaarlijke opdrachten om een bepaalde ethische schuld af te lossen, om het hart van een knappe koningsdochter te winnen, een koninkrijk te verkrijgen of om een bepaalde goddelijke wens te vervuilen. De helden staan gewoonlijk onder bescherming van een bepaalde god die hen helpt hun moeilijke opdracht tot een goed einde te brengen. Geregeld redt die god hen van een groot gevaar en straft degenen die hen naar het leven staan. Niet zelden botsen de goden onderling om de belangen van de onder hun bescherming staande helden te verdedigen. Het leven van de helden is veelbewogen. Men zou kunnen zeggen dat het bepaald wordt door het lot en in dienst staat van de strijd voor het goede. Met hun daden verwerven zij roem en eer, terwijl sommigen van hen de onsterfelijkheid verkregen hebben.

HERAKLES  
Detail van de metope van de thesaurus (schatkamer) van de Atheners in Delph, die Herakles toont terwijl die het Cerynitische hert temt, een van zijn Twaalf Werken, omstreeks 500 v. Chr, Delphi, Archeologisch Museum.
De naam van Herakles staat gelijk aan kracht, heldhaftigheid en machtsvertoon. Deze halfgod werd tot symbool, zijn naam werd tot in alle uithoeken van de toen bekende wereld een begrip en vertegenwoordigd alles wat groots en bovenmenselijk was!
Er was geen moeilijkheid of Herakles kon hem overwin. De problemen die bestonden in de samenlevingen in bijna geheel Griekenland maar ook daarbuiten, konden ar door één mens opgelost worden en die mens was altijd Herakles
. Hij worstelde met slechte machten, monsters, legers, goden, natuurkrachten, ziektes, zelfs met de dood en overwon altijd!

De beroemde held die begiftigd was met bovennatuurlijke krachten
  
maar ook met menselijke zwakheden, behoort tot de generatie van de Perseïden. Hij werd geboren in Thebe als zoon van Amphitryon en Alcmene. Zijn echte vader was overigens Zeus, die op zekere nacht misbruik maakte van de afwezigheid van Amphitryon, diens gedaante aannam en met Alcmene sliep.
Toen Herakles geboren werd kwam hij niet alleen ter wereld maar samen met zijn tweelingbroer Iphiclus, die volgens de mythe een echte zoon van Amphitryon was, daar hij verwekt werd in de volgende nacht, na de terugkeer van zijn vader. Godin Hera begon al snel jaloers te worden op de baby die vanaf de leeftijd van 8 maanden zijn goddelijke afkomst toonde. Op zekere avond toen Alcmene de tweeling te slapen had gelegd, zond Hera
twee enorme slangen naar hun bedjes, die zich rondom de kinderen kronkelden. Terwijl Alcmene het op een huilen zette, toonde Herakles geen enkele angst: hij greep met elke hand een slang en wurgde ze.

Herakles als opgroeiende jongeling  
Ä
ls jongeling was de halfgod sterk, levendig, ongehoorzaam en ongewoon sterk ontwikkeld. Toen hij achttien jaar was had hij reeds zijn eerste heldendaad verricht: hij doodde de leeuw van Cithaeron die zo woest was dat hij enorme schade aanrichtte aan de kuddes zonder dat iemand kans zag hem onschadelijk te maken.
Ongeveer in diezelfde periode liep de knappe lange jongen eens te wandelen en zag plotseling de weg voor hem zich in tweeën delen. De ene weg begon mooi breed, maar werd verderop smal. Aan het begin van die weg stond een opvallend geklede vrouw. De andere weg begon smal tussen doornstruiken maar werd verderop breed en omzoomd door bloemen. Aan het nauwe begin van die weg stond een aardige vrouw, bescheiden en eenvoudig gekleed.
Wie bent u? vroeg Herakles.
Kom met mij mee, zei de eerste. Ik zal je heel gelukkig maken. Haar naam was Kakia (slechtheid). Volg mij, zei de tweede. Je zult door de mensen gewaardeerd, gerespecteerd en graag gezien worden. Ik heet Arete (deugd). Herakles dacht even na en besloot Arete te volgen.

De halfgod Herakles  
In
de volgende jaren werd de faam van Herakles overal verspreid en niemand kon het tegen hem opnemen wat kracht en moed betrof. Koning Creon van Thebe liet hem met zijn dochter Megaera trouwen, als eerbetoon aan zijn dapperheid. Maar godin Hera die elke gelegenheid aangreep om hem kwaad te berokkenen, zond hem Trela (zotheid) die hem in haar ban kreeg. Tijdens een van zijn crises doodde Herakles de kinderen die hij samen met Megaera had. Toen hij weer bij zijn verstand kwam en besefte wat hij gedaan had wilde hij zelfmoord plegen. Uiteindelijk besloot hij het orakel van Delphi te raadplegen. De voorspelling van Pythia luidde dat om zich te verschonen van de moord op zijn kinderen, hij naar Argos moest gaan en voor twaalf jaren in dienst treden van de neef van koning Eurystheus. Op gezag van Eurystheus moest Herakles de heldendaden verrichten die hem als beloning onsterflijkheid en toegang tot de berg Olympos zouden opleveren. En zo begaf de geliefde held zich naar de koning van Argos die uit persoonlijke haatgevoelens voor de held zijn uiterste best deed met zijn opdrachten Herakles aan elk mogelijk gevaar, onoverwinnelijk monster en bovennatuurlijke kracht die in die tijd ook maar bestonden bloot te stellen.

De wapenuitrusting van Herakles bestond uit de karakteristieke knots
  
die hij zelf maakte om zijn eerste opdracht tot een goed einde te brengen, het zwaard dat Hermes hem gegeven had, de pijlen en boog, geschenk van Apollo, terwijl Hephaestus hem een gouden borstharnas geschonken had en Poseidon zijn paarden. Men zegt ook wel dat Athena een sluier aan het harnas toevoegde, of ook wel dat zij hem dat alles geschonken had behalve de knots.
De heldendaden van Herakles zijn onmetelijk in aantal, evenals de verhalen die eraan gewijd zijn. De meest bekende ervan zijn die, die te boek gesteld staan als "de twaalf werken van Herakles" en die hij volbracht in opdracht van de neef van Eurysteus. Behalve die pleegde hij nog vele andere heldendaden, organiseerde veldtochten en nam deel aan oorlogen. Van de twaalf werken vinden de eerste zes op de Peloponnesos plaats, de andere zes daarentegen verspreid over de hele wereld: van Kreta tot Skythia, van Thracië tot het einde van de wereld, het westen, en zelfs in de onderwereld.

DE TWAALF WERKEN VAN HERAKLES  

M
aak uw keuze

De leeuw van Nemea De negenkoppige hydra van Lerna
Het Cerynitische hert Het Erymantische everzwijn
De Stymphalische vogels De Augiasstallen
De paarden van Diomedes De stier van Kreta
De gordel van koningin Hippolyte De runderen van Geryones
De gouden appelen van de Hesperiden Cerberus
Het einde en de verering van Herakles  

De leeuw van Nemea  
Dit eerste werk van Herakles was een bovenmenselijke overwinning, want de leeuw, een bovennatuurlijk wezen dat mensen en dieren verslond en in een grot met twee toegangen woonde, was onkwetsbaar. Aanvankelijk joeg onze held op hem met pijlen en boog, maar dat leverde geen succes op. Toen kwam hij op het idee de ene toegang tot de grot af te sluiten en hem met zijn knots naar binnen te jagen. Toen greep hij hem vast, nam hem in een houdgreep en wurgde hem. Herakles stroopte de huid van de leeuwen en droeg deze huid voortaan als mantel. De kop van de leeuw fungeerde als een soort helm. Met deze lleeuwenkop wordt Herakles vaak afgebeeld in alle mogelijke voorstellingen. Zo zag ook koning Eurystheus hem, die zich van angst verstopte voor de held van deze onuitvoerbaar geachte maar toch volbrachte taak.

De negenkoppige hydra van Lerna  
De waterslang van Lerna, een meer in het landschap Argolis, richtte ontzettend veel schade aan aan de oogsten en de kuddes van de streek. Men zegt dat zelfs de adem die de vreselijke slangenkoppen uitstootten, zo giftig was dat hij alles en iedereen die in de buurt kwam doodde. Herakles verjoeg het monster uit haar hol door brandende pijlen op haar af te schieten. Toen de reuzenslang tevoorschijn kwam begon Herakles met een bijl de negen koppen af te hakken. Tevergeefs, want voor elke afgehakte kop kwamen twee nieuwe in de plaats! Terwijl hij deze strijd leverde, kwam ook nog de door Hera gezonden verdediger van de streek, een enorme krab tevoorschijn, die hem in zijn been beet. Herakles doodde hem en riep toen onmiddellijk de hulp in van zijn neef Lolaüs uit Thebe. Lolaüs richtte een vuur aan in het nabije bos en terwijl Herakles de koppen van het monster afhakte, brandde Lolaüs met brandende toortsen elke nek dicht zodat er geen nieuwe koppen konden aangroeien. De middelste kop van het monster werd onsterfelijk geacht. Nadat ook deze afgehakt was werd hij begraven en afgedekt met een enorm rotsblok. Het bloed van de hydra was zeer giftig en Herakles doopte er zijn pijlen in die zo tot dodelijke wapens werden. De enorme krab (of kreeft) steeg op naar de hemel en nam de plaats in die Hera hem toebedacht in de dierenriem, naast de leeuw.
 
Het Cerynitische hert  
De volgende taak die Eurystheus aan Herakles opdroeg was het vangen van het hert met het 'gouden gewei dat in Oenoë woonde en dat levend naar Mycene te brengen. Het schuwe hert hield zich schuil boven in de rotsen van Cerynia in de landstreek Arkadië, zelfs voor Artemis en graasde in geheel Arcadië en de goddelijke bergen bij Argos. Het "Cerynitische hert", zoals het vaak aangeduid wordt, had een gouden gewei en was gewijd aan Artemis. Het was heiligschennis het dier te doden of zelfs maar aan te raken, een buitengewoon dier, een goddelijk schepsel, onbereikbaar en schier onmogelijk te vangen door het op te jagen. Een heel jaar lang vervolgde Herakles het wild van land tot land omdat hij er immers niet op kon schieten, dagelijks dodelijke gevaren trotserend. Toen hij het eindelijk gevangen had kwam hij op de terugweg Apollo en Artemis tegen. De twee goden werden woedend op hem vanwege deze daad. Herakles vroeg echter de godin om vergeving en haar woede nam af daar hij de hinde levend naar Mycene zou brengen.

Het Erymantische everzwijn
  
Het Erymantische everzwijn was een afschuwelijk wild zwijn dat leefde in het Erymanthos-gebergte in het zuid-westen van Arcadië. Het beest was zo woest dat het veel schade aanrichtte aan de oogt en niemand durfde het te benaderen.
De vierde opdracht van Eurystheus aan Herakles was het Erymantische everzwijn te vangen en levend naar Mycene te brengen. De held zwierf door geheel Arcadië en tijdens zijn jacht op het zwijn beleefde hij ook nog zijn avontuur met de Centaurs en leverde strijd tegen hen toen zij dronken waren van de wijn van Dionysus.
Herakles dreef het zwijn naar de besneeuwde top van de Erymanthos, waar hij het wist te vangen en met bijeen gebonden poten op zijn schouders nam. Toen hij zo bij het paleis in Mycene aankwam, verschool Eurysteus zich van angst in een pythari, een manshoge voorraad pot!

De Stymphalische vogels  
De Stymphalische vogels leefden in een dicht woud aan de rand van het Stymphalos-moeras. Het waren zeer sterke roofvogels met ijzeren veren die zo scherp waren dat zij ze als pijlen op hun vijanden afschoten. De ongewone vogels vormden een ware plaag in het Stymphalische land, zij verslonden alle vruchten en lieten niets van de oogst over. En zo gaf Eurysteus opdracht aan Herakles de beesten onschadelijk te maken. Het grootste probleem was hoe de vogels uit het bos te krijgen, dat zeer dicht was. Maar toen schonk godin Athena hem ijzeren kleppers, gesmeed door Hephaestus, waarmee de held zo'n lawaai produceerde dat hij de vogels opjoeg en vervolgens kon doden met zijn pijlen. De vogels die wisten te ontkomen, waren zo geschrokken dat zij het land verlieten en nooit meer terugkeerden.

De Augiasstallen
  
Augias, zoon van Helios, was de koning van Elis op de Peloponnesos. Hij had een omvangrijke veestapel, maar door zijn verzuim de mest op te ruimen die zich in de stallen verzamelde, had hij grote problemen in zijn land veroorzaakt: aan de ene kant had hij het land volkomen onvruchtbaar gemaakt door het niet te bemesten, en aan de andere kant dreigde de hoeveelheid mest die inmiddels tot een hele berg was aangegroeid het hele land te vervuilen. Van deze geschiedenis wordt vermeld dat behalve de opdracht van Eurystheus aan de halfgod om stallen schoon te maken om hem op die manier te vernederen, Augias zelf hem een stuk van zijn koninkrijk of een tiende gedeelte van zijn veestapel beloofde als hij de klus in één dag zou klaren. De manier waarop onze held dit probleem te lijf ging was heel slim. Hij maakte eerst een opening in de omheining van de stallen, en leidde vervolgens de nabijzijnde rivieren Pinios en Alfeios door een kanaal ernaar toe en liet zo de golven binnen één dag de bergen mest wegspoelen en verspreiden over het land van Elis. Men zegt dat Augias uiteindelijk zijn belofte niet nakwam, waarvoor hij later op voet van oorlog met Herakles kwam. En Eurystheus verweet Herakles dat hij niet alleen de door hem opgedragen taak niet had volbracht, maar ook die van Augias niet.

De paarden van Diomedes
  
Diomedes was de koning van Thracië en bezat mensenetende paarden, die gevoerd werden met het vlees van onschuldige voorbijgangers. Eurystheus zond nu Herakles erop uit om deze gevaarlijke paarden naar Mycene te brengen. Deze taak wist Herakles te volbrengen door Diomedes zelf als voer voor de paarden te werpen. Toen verloren de paarden plotseling alle woestheid en volgden de held gedwee.
Een vermeldenswaardig bijkomend feit is dat tijdens deze reis van de halfgod hij een tussenstop maakte in Feres waar zijn vriend Admetus met zijn geliefde Alcestis zou trouwen. Juist op die dag kwam Thanatus (de dood) om Admetus te halen en deze zou alleen gespaard worden als iemand van zijn familie vrijwillig in zijn plaats zou sterven. Alcestis, de nieuwbakken echtgenote was de enige die zich opofferde en zo was het paleis van Feres vervuld van treurnis en rouw. Zodra Herakles dit vernam ging hij de rouwstoet achterna, haalde Thanatus in en leverde een man-tegen-man gevecht met hem. Zo redde hij Alcestis leven.



De stier van Kreta
  
De stier van Kreta was een schitterend dier dat uit de golven van de zee verrees op een dag dat koning Minos juist aan Poseidon had beloofd dat hij hem alles zou offeren wat uit de zee kwam. Maar de stier was zo mooi dat Minos het jammer vond hem te offeren. In plaats daarvan zond hij het dier naar zijn eigen kuddes en offerde een andere stier. Poseidon nam wraak en treiterde de stier zo dat deze vuur uit zijn neusgaten stootte. Eurysteus droeg Herakles op hem de stier levend te brengen. Hij riep de hulp van Minos in, maar de enige hulp die deze bood was het toelaten van het vangen van de stier. Uiteindelijk kreeg de held het toch voor elkaar de stier levend te vangen en hij keerde terug naar Argolië zittend op de rug van het zwemmende dier. Het offer werd echter niet geaccepteerd door Hera, voor wie Eurystheus het bestemd had en zo werd de stier uiteindelijk vrijgelaten. Het dier ging de landengte van Korinthe over en kwam zo in Attica terecht.

De gordel van koningin Hippolyte  
Eens, toen Admete, de dochter van Eurystheus, te kennen gaf dat zij de gordel van de koningin der Amazonen Hippolyte in haar bezit wenste te krijgen, kreeg Herakles opdracht naar het land der Amazonen te vertrekken en de gordel te verwerven. Hij rustte dus een schip uit met een vrijwillige bemanning die uit louter helden bestond, waaronder ook Theseus en Telamon, de held van Salamis en Aegina. In veel verhalen wordt vermeld dat aan deze tocht alle Argonauten deelnamen. De Amazonen waren een oorlogslustig volk dat uit slechts vrouwen bestond. Van de kinderen die zij baarden lieten zij alleen de meisjes in leven, en zodra deze meisjes opgroeiden werd hun rechterborst geamputeerd zodat deze hen niet zou hinderen bij het aanspannen van de boog. Zij waren zeer bedreven in het paardrijden en oorlogvoeren en zeer geducht.

Hun koningin, Hippolyte,
  
bezat als onderscheidingsteken van haar macht een zeldzame gordel van goud bezet met edelstenen, een geschenk van haar vader, de god Ares. De helden onder leiding van Herakles kwamen na vele avonturen in het land der Amazonen aan. Aanvankelijk was Hippolyte bereid de gordel aan Herakles af te staan, maar dan vermomt godin Hera zich als Amazone en veroorzaakt onenigheid tussen de vrienden van onze held en de Amazonen, wat uiteindelijk op een oorlog uitdraait. In de loop van de gebeurtenissen wordt Hippolyte gedood door Herakles, die denkt dat zij hem verraden heeft, en zo verkrijgt hij de gordel. Volgens een andere mythe begonnen de vijandelijkheden al op het moment dat de helden voet aan land zetten en werd de gordel uiteindelijk afgestaan in ruil voor het vrijlaten van Melanippe, een in krijgsgevangenschap genomen Amazone die waarschijnlijk de zuster van Hippolyte was.

De runderen van Geryones
  
De opdracht aan de halfgod om de runderen van Geryones naar Mycene te brengen, noodzaakte hem af te reizen naar het uiterste westen, naar het eiland Eurythia. Daar hield de monsterlijke Geryones, zoon van Chrysaor, er ontelbare runderen op na die bewaakt werden door de herder Eurytion en de tweekoppige hond Orthros, broer van de andere monsters Cerberus, de leeuw van Nemea en de hydra van Lerna. Geryones betekent "schreeuwer". Als hij riep, klonk het alsof er duizenden krijgers tegelijk schreeuwden. Hij had drie lichamen met zes armen, en drie hoofden. Volgens sommigen had hij ook nog vleugels. Herakles ondervond grote problemen voor hij in het uiterste westen aankwam, want hij moest eerst de oceaan oversteken. Na veel aandringen en dreigen stemde Helios er eindelijk in toe hem zijn drijvende schotel te lenen om over te steken. Zodra Herakles in Eurythia aankwam, doodde hij met zijn knots Othros die hem aanvloog en de herder Eurytion. Vervolgens verzamelde hij de kostbare runderen en vertrok weer.
Er bestaan vele verhalen over de diverse heldendaden
  
die Herakles tijdens die reis verrichtte. Er wordt verhaald dat hij tijdens de heenreis een groot aantal monsters en gedrochten die in Libye en aan de Afrikaanse kust huishielden onschadelijk maakte en dat hij ter herinnering aan zijn doortocht twee zuilen oprichtte, één aan weerszijden van de huidige straat van Gibraltar, daar waar het Euwpese vasteland gescheiden wordt van Afrika. De kudde beleefde vele avonturen voor ze op de plaats van bestemming aankwam, zoals een soort dolheid die de runderen beving nadat zij belaagd waren door een door Hera gezonden vliegenplaag. Enkele runderen bleven in deze wilde toestand, maar de meeste werden toch door Herakles in Mycene afgeleverd, waar ze door Eurystheus aan godin Hera geofferd werden.

De gouden appelen van de Hesperiden   
Heel ver weg, ten westen van Libye, misschien wel - aan de voet van het Atlasgebergte, was eens de tuin der Hesperiden waar gouden appels aan de bomen groeiden. Die kostbare appels werden geregeld gestolen door de dochters van Atlas. En zo droeg Hera aan een honderdkoppige draak die bovendien onsterfelijk was, op om de appels te bewaken tezamen met de drie nimfen van Hespera, de Hesperiden.
Bij de aanvang van de taak zorgde Herakles ervoor zich eerst op de hoogte te stellen van de richting die hij moest volgen. En hoewel hij alle mogelijke moeite deed om van god Nereus aan de weet te komen welke weg naar het land der Hesperiden leidde, maakte hij vele avonturen mee voor hij daar aankwam. Tijdens één van deze avonturen moest hij strijd leveren met de reus Antaeüs. Dat was een zware strijd want terwijl de held met de reus vocht, leunde deze laatste voortdurend op de aarde (Gaea), zijn moeder, waaraan hij voortdurend nieuwe krachten ontleende. Toen Herakles dat in de gaten kreeg tilde hij met een bovenmenselijke krachtsinspanning de reus op zijn schouders zodat die het contact met Gaea verloor en drukte hem toen dood.

Tijdens dezelfde reis en bij een van zijn vele omzwervingen
  
bevrijdde hij ook Prometheus, de mensenredder die door Zeus veroordeeld was tot vastgeketend zijn in het Kaukasus-gebergte, omdat hij de mensheid het vuur geschonken had, een geschenk dat uitsluitend voor goden bestemd was. Daar werd elke avond door een roofvogel zijn lever uit zijn lijf gescheurd en opgegeten, die dan 's nachts weer aangroeide. En de volgende dag herhaalde de geschiedenis zich. Herakles doodde met één welgemikte pijl de vogel en bevrijdde Prometheus van zijn ketenen. Deze laatste gaf hem als blijk van dankbaarheid de raad om niet zelf de appelen der Hesperiden te plukken maar om aan Atlas te vragen hem dit plezier te doen.

De reus Atlas torste het hemelgewelf (Uranus) op zijn schouders.
  
De held stelde hem voor hem even van zijn last te bevrijden als hij alleen maar even drie gouden appelen voor hem wilde plukken uit de tuin der Hesperiden. Atlas plukte de appelen maar wilde daarna niet weer Uranus op zijn schouders nemen. Hij zei tegen Herakles dat hij zelf wel de kostbare vruchten naar Eurystheus zou brengen. Maar toen toonde de halfgod weer eens zijn slimheid: hij verzocht Atlas dan toch even nog het hemelgewelf weer over te nemen zodat hij zelf een kussentje op zijn schouders kon leggen omdat hij niet aan het torsen van zo'n groot gewicht gewend was. Atlas nam nietsvermoedend het gewicht van Uranus weer over terwijl Herakles snel de appelen greep die de reus op de grond had gelegd en er vervolgens zo snel mogelijk vandoor ging.
Eurystheus kreeg zijn gouden appelen,
maar wist niet wat er mee te doen. En zo schonk hij ze aan godin Athene die ze weer terugbracht naar waar ze thuishoorden: in de goddelijke tuin en nergens anders.

Cerberus   
Dit werk van Herakles verschilt van de overige taken in die zin dat het verband houdt met het betreden van verboden heilig terrein, wat tegelijkertijd het overtreden van de wetten van de natuur betekent. Eurystheus vroeg Herakles hem de waakhond van Hades te brengen, een prestatie van topklasse. Alleen een Herakles met bovenmenselijke gaven zou levend kunnen afdalen in de Onderwereld en daaruit terugkeren samen met de bewaker daarvan!
Voor hij aan deze opdracht begon,
liet hij zich inwijden in de mysteriën van Eleusis uit eerbied voor de onderwereldheersers en de doden. Bij deze reis kreeg hij hulp van Athena en vooral van Hermes. Hij daalde in de Onderwereld af via de rotskloven in het voorgebergte Tainaron. Hij ontmoette vele bekende wezens. Voor zover Herakles trachtte ze met zijn zwaard te bestrijden, lichtte Hermes, de begeleider der zielen, hem in dat het slechts schimmen waren die hij zag. De heerser van Hades stemde erin toe dat de held de hond mee zou nemen, als hij deze zou kunnen temmen zonder wapens te gebruiken en met slechts zijn borstkuras en zijn leeuwenkophelm als bescherming.
En zo worstelde Herakles met de hellehond Cerberus, die tenslotte het onderspit moest delven. Toen Herakles het beest naar Mycene bracht, kroop Eurystheus van angst weer in de bekende pithari en onze held bracht de hond toen maar weer terug naar de Onderwereld.

Het einde en de verering van Herakles
   
Herakles verrichtte nog vele heldendaden en grote werken, ondernam veldtochten, voerde oorlogen en maakte misdadigers en monsters onschadelijk die het gebied onveilig maakten. Er bestaan vele verhalen en legenden die ze beschrijven in verschillende vorm. Het einde van de mythe van Herakles wordt altijd in verband gebracht met zijn fatale huwelijk met Deianira. Dit huwelijk was geregeld tijdens zijn reis naar Hades, toen hij haar broer Meleager ontmoet had. We zouden kunnen zeggen dat die onderlinge overeenkomst, gesloten op een plaats zoals de Onderwereld, een beslissende rol heeft gespeeld. Tijdens een zekere reis die de held samen met Deianira maakte, moesten ze de Evinosrivier oversteken. De Centaur Nessus die er vlakbij woonde was hun veerman. Nessus bracht eerst Herakles naar de overkant en keerde toen terug om Deianira te halen. De Centaur wilde zich echter aan haar vergrijpen en toen Herakles vanaf de kant haar hulpgeroep hoorde schoot hij een van zijn pijlen op het hart van Nessos af. De Centaur zei toen, om wraak te nemen, tegen Deianira dat als zij ooit bang zou zijn Herakles te verliezen, zij hem voor altijd bij zich zouden als ze hem alleen maar een magisch elixer te drinken zou geven, gemaakt uit het bloed van zijn wond. Deianira geloofde hem, ving het bloed uit Nessus wond op en nam het mee.

Later, toen Herakles na zijn overwinning op Euritos
  
om de bezetting van Oichalia een altaar voor Zeus wilde bouwen om hem offers te kunnen brengen, zond hij zijn vriend Lichas naar Trachina waar Deianira toen verbleef, om schone nieuwe kleding te halen voor de plechtigheid. Toen werd Deianira bang dat Herakles haar wellicht voorgoed zou verlaten voor lole, de dochter van Eurytos en minnares van Herakles
Zij doopte toen het gewaad in Nessus' bloed.
Herakles trok de tunica aan en begon met de offer-rituelen. Maar het giftige bloed van Nessus deed zijn huid schroeien. De kwelling was onverdraaglijk. De held trachtte de dodelijke tunica uit te doen maar deze zat aan zijn huid vastgekleefd. Toen gebood hij zijn bedienden hem naar Trachina te brengen. Deianira pleegde zelfmoord toen zij begreep wat ze gedaan had. Waarop Herakles
Lole aan zijn zoon Hyllus toevertrouwde en deze liet beloven haar te huwen wanneer hij volwassen zou zijn, en daarna de berg Oeta besteeg. Daar verzamelde hij een stapel hout en gaf opdracht hem daarop te verbranden. Niemand gehoorzaamde hem echter. Slechts Philoctetes stemde uiteindelijk ermee in Herakles uit zijn lijden te verlossen. De held schonk hem zijn boog en pijlen, die gedoopt waren in het gif van de Lerneïsche Hydra. Toen het vuur hoog genoeg was werd Herakles onder het geweld van donder en onweer door een wolk meegenomen naar de hemel. Zo werd Herakles onsterfelijk en woonde vanaf toen op de Olympus, waar hij trouwde met Hebe, godin van de eeuwige jeugd.

Bron:
Griekse Mythologie, Tekst Sofia Soulis.
Uitgerij Michalis Toubis. Haar bronnen zijn: Oude Griekse Letteren en  vele schrijvers zoals Homerus, Euripides, Sophocles e.a.. Wij brachten het boek mee uit Griekenland en kunnen het zeer aanbevelen! Het omvat 174 pag., is rijk geïllustreerd en bevat nog veel bijzonderheden

** Uw accommodatie in Griekenland kunt U goed boeken via  Hotels/Appart./Griekenland. Er zijn 2282  hotels/appartementen online boekbaar.
** Uw accommodatie op een van de Griekse eilanden kunt U goed boeken via Hotels/Griekse/Eilanden. Er zijn 1535  hotels/appartementen online boekbaar.

** Booking is meer dan alleen hotels: zie eens ”Alle accommodatietypes”! 
** U vindt er o.a.:
  Appartementen - Resorts  - Villa's  - Hostels  - Accommodaties met onsen - Bed & Breakfasts  - Pensions  - Motels  - Ryokans  -  Vakantieboerderijen  - Vakantieparken  - Campings  -  Botels  - Herbergen  -  Aparthotels  -  Vakantiehuizen  -  Lodges  - Accommodaties bij particulieren  -  Landhuizen  -  Luxe tenten  - Capsulehotels  -  Lovehotels  - Riads  - Luxe Chalets    
** You can make the text larger by pressing the "Ctrl" and the "+" key at the same time!