Voor de Romeinen was Lucca (Etr. luk = moeras) al een vestiging van de Liguriërs en lag in een moerasgebied buiten Etrurië. De Romeinen hebben er een kolonie gevestigd en de plaats Luca genoemd. De stad lag op een kruispunt van Romeinse wegen. Aan het stratenplan is nog te zien dat het een Romeinse legerplaats, castrum, is geweest.
In de tijd van de Longobarden, 6e eeuw, was Lucca de hoofdstad van de provincie Tuscia. Rond 1100 werd Lucca een vrije commune. In de twee eeuwen daarna verrezen er veel kerken en gebouwen. Het was dan ook een tijd van grote welvaart. In de 14e eeuw kwam het enkele keren in handen van Pisa. Tegen het einde van deze eeuw werd het een republiek, geregeerd door een raad van ouderen, Consiglio degli anziani. De stad kwam tot nieuwe bloei. In Florentijnse stijl werden er paleizen gebouwd. In de 16e eeuw kwamen er nieuwe stadsmuren met elf bastions.
In de napoleontische tijd werd een deel van een middeleeuwse wijk afgebroken en daarvoor in de plaats kwam Piazza Napoleon.
In 1847 kwam het bij het groothertogdom van Toscane en later trad het toe tot de nieuw gevormde Italiaanse staat.
San Michele in Foro
Deze kerk staat op het oude Romeinse forum. Ondanks een tweehonderd jaar durende bouwperiode bereikte de Romaanse basiliek San Michele in Foro nooit de geplande hoogte. Daarom steekt de met marmer beklede voorgevel, met daarop het grote beeld van de aartsengel Michaël, zo hoog boven de midden- en zijbeuk uit. De bijnaam is afgeleid van het plein dat ooit als forum van de Romeinse kolonie diende. De benedenverdieping is ingedeeld met arcaden, voorzien van gekleurde, ruitvormige incrustatie. Plastische zuilen ondersteunen de kostbaar versierde dwerggalerijen van de bovenste gevelzone en de top. De meerkleurige incrustatie benadrukt de eenheid van de geveldecoratie, waarvan de originaliteit wordt bepaald door de kostbaar gebeeldhouwde zuilenschachten, kapitalen en consoles. Meester Guidetto uit Como verbond hier begin 13e eeuw decoratie-elementen van zijn Lombardische geboortestreek met de vormentaal van de Pisaanse Romantiek
San Frediano
In de 6e eeuw stichtte Fredianus, een van oorsprong Ierse bisschop en de stadspatroon van Lucca, in de buurt van het antieke theater een eenvoudige kerk, die in het begin van de 12e eeuw in Romaanse stijl verbouwd werd en in 1147 werd gewijd. Opdat de voorgevel de stadsmuur niet zou raken, werd deze bij uitzondering naar het oosten verplaatst. Drie eenvoudige portalen met hoge boogvelden tonen nog het oorspronkelijke ontwerp van de drieschepige basiliek. Door de latere uitbreiding met zijkapellen kwamen de twee flankerende assen erbij.
Mozaïek
In de 13e eeuw werd het middenschip verhoogd en de hoge topgevel werd met een gouden mozaïek versierd. Rond 1230 werden hiervoor Byzantijns geschoolde arbeiders van de beroemde schilderswerkplaats van de Berlinghieri aangetrokken.
Het mozaïek toont de 'Hemelvaart van Christus'. In het bovenste gevelveld zit de verrezen Christus in een zogeheten mandorla, gedragen door twee engelen. Daaronder bevinden zich de zichtbaar opgewonden apostelen in antieke gewaden. Aan hun symmetrische ordening ontbreekt het middelpunt, omdat de figuur van Maria later plaats moest maken voor een spitsboogvenster.
Interieur
De drieschepige binnenruimte zonder dwarsschepen is, ondanks de latere uitbreiding, een van de mooiste voorbeelden van de Romantiek in Lucea. Twaalf zuilenparen, overeenkomstig het aantal apostelen, dragen de goed geproportioneerde arcades van het middenschip. Composietkapitelen zijn Romeinse spolia uit de 4e eeuw; de andere kapitalen stammen gedeeltelijk uit de 12e en de 15e eeuw. De nu onversierde wand van het midden- schip was vermoedelijk met fresco's beschilderd. Boven een kroonlijst bevindt zich de bovenste verdieping met haar regelmatig geordende vensters. In de 13e eeuw werd deze verdieping 3,30 m ver- hoogd. Omdat de oorspronkelijke proporties van de vroegchristelijke basilieken werden aangehouden, kreeg de ruimte een andere verhouding tussen breedte en hoogte (1:2), wat overeenkomt met de verhoudingen van de dom van Pisa.
Zijkapellen
De tussen de 13e en 16e eeuw gebouwde zijkapellen zijn grafkapellen van de belangrijke families van Lucca en daarom met kostbaar beeldhouwwerk en schilderijen gedecoreerd. In de zogenaamde Zita-kapel bevinden zich de relieken van de gelijknamige stadsheilige. Bij de San Frediano hoorde oorspronkelijk een groot klooster. In de 16e eeuw vormde dit het centrum van de in Lucca aanvankelijk gedulde aanhangers van de Reformatie. Pas later trokken ze bijna allemaal naar Genève om aan de vervolging door de Inquisitie te ontkomen.
Doopvont
Voor een lunet  van gekleurd, geglazuurd terracotta, die rond 1510 werd gemaakt in de werkplaats van de Florentijnse beeldhouwerfamilie della Robbia en die een 'aankondiging' voorstelt, staat de grote Romaanse doopvont die in de 18e eeuw verwijderd werd en pas in 1952 weer werd opgesteld. De doopvont werd halverwege de 12e eeuw gemaakt. Hij bestaat uit een rond bekken met een centrale middenpijler, die versierd is met een gestileerde weergave van stromend water, waaruit een naakte jongeling en een zeemonster opduiken. Daarboven staat een schaal, met maskers waar water uit stroomt. De schaal is voorzien van een door zuilen gedragen koepel, die gedecoreerd is met afbeeldingen van de maanden en symbolen van de evangelisten. Meerdere kunstenaars hebben aan de schepping van dit werk bijgedragen. Zo zijn de figuren van de maanden en de apostelen op de koepel van de hand van een klassiek geschoolde Toscaanse beeldhouwer. De taferelen met veel figuren aan de onderkant van het bekken komen daarentegen overeen met de temperamentvolle stijl van een Lombardische meester. Ze geven momenten uit het leven van Mozes weer. Erg fraai is het reliëf van de 'Doortocht door de Rode Zee': hier lijken de soldaten van de farao op middeleeuwse ridders. Een derde, Byzantijns beïnvloede kunstenaar heeft zijn naam -'Robertus Magister'- achtergelaten. Van hem is de Christusfiguur: een goed herder met het lam op zijn schouder, omgeven door apostelen, heiligen en profeten.
Romeins amfitheater
Dit theater uit de 2e eeuw na Chr. is in de loop van de eeuwen omgevormd tot een om een plein, de oude arena, gelegen huizenrij. Via een boog komt men op dit plein.
Dom San Martino
Deze 6e-eeuwse kerk werd in de 8e eeuw benoemd tot bisschopszetel. In 1060 zette men er een nieuwe kerk neer, die tussen de 12e en de 14e eeuw een groots opgezette verbouwing beleefde.
Voordat de toonaangevende meester Guidetto uit Como, die zich in een plastiek onder de rechterzuil van de eerste galerij heeft vereeuwigd, de marmeren voorgevel in 1204 kon voltooien, moest hij zijn plannen op de al aanwezige 69 m hoge campanile afstemmen. Dat verklaart de asymmetrie van de sierlijk aandoende gevel, die tegen de weerbarstige, tweekleurige in travertijn en baksteen uitgevoerde toren lijkt te leunen. De voorgevel is in twee zones verdeeld. Op de benedenverdieping geven drie bogen toegang tot het voorportaal, waarvan de afsluiting mogelijk een topgevel als die van de San Michele in Foro had moeten krijgen.
Elke zuil is afzonderlijk plastisch gedecoreerd: draken, leeuwen, menselijke figuren en geometrische patronen in reliëf en in zwart en wit marmer wisselen elkaar af. Boven de arcaden zijn plantaardige ornamenten en diermotieven te zien, die aan patronen van de beroemde zijden stoffen van Lucca doen denken. Aan de portalen bevinden zich opmerkelijke reliëfs met scènes uit het leven van de heilige Martinus, de heilige Regulus en Christus.
Te bewonderen kunstwerken zijn:
In linkerzijportaal in de westgevel
Door de meervoudige onderverdeling en de kleuren maakt het portaal een gesloten indruk. Vooral van belang zijn de plastisch bewerkte elementen. Net als bij de andere portalen sieren reliëfs van rond 1260 de bovendorpel en het timpaan. Op de bovendorpel zijn de aankondiging, de geboorte van Christus en de koninklijke aanbidding weergegeven. Minstens zo levendig en vol uitdrukking als deze gebeurtenissen uit het leven van Christus zijn de figuren van de kruisafname in het timpaan. Overeenkomstig de christelijke iconografie hebben de drie Maria's en de gelovige mannen zich rond het graf verzameld. De armen van Christus zijn reeds losgemaakt, terwijl Nicodemus juist de voeten bevrijdt. Tegelijkertijd omvat Jozef van Arimatea het lichaam van de Heer en laat het op zijn schouder glijden. De beeldhouwer, die in de kring rond Nicola Pisano moet worden gezocht, wist op bewonderenswaardige wijze door de ordening van de figuren in het timpaan de emotionele uitdrukking te vergroten. Zo wordt het gewicht van de dode Christus door de weinig ruimte overlatende omlijsting nog versterkt. Het gelaat van Christus lijkt vredig, hij lijkt bijna te glimlachen. Jozef van Arimatea kijkt gespannen en toch liefdevol toe. De soldaat aan de rechterkant heft nieuwsgierig zijn hoofd, alsof hij onder de indruk is van hetgeen waarvan hij zojuist getuige is geweest.
In rechterportaal het tussen reliëf
De ontwerper van het rechterportaal, de zogenaamde Regulus-meester, heeft halverwege de 13e eeuw ook het reliëf tussen de portalen gemaakt. Onder de taferelen uit het leven van de heilige Martinus is een serie afbeeldingen met de maanden van het jaar te zien, die in een gelijkmatige reeks arcaden kleine werkende figuurtjes tonen. In bijzonder aantrekkelijke voor- stellingen voeren ze de dagelijkse werkzaamheden van de betreffende maanden uit. In januari wordt het vuur verzorgd, in februari wordt er gevist, in maart worden de wijnstokken gesnoeid, in april wordt er gezaaid, in mei gaat de ridder met bloemen op zoek naar een bruid, in juni wordt het graan geoogst, in juli gedorst, in augustus geoogst, in september worden de druiven geperst en in oktober de wijnvaten gevuld. Geploegd wordt er in november en geslacht in december. In de zwikken van de arcaden zijn de bijbehorende dierenriemtekens te herkennen. Bekoorlijk in deze reliëfs is het contrast tussen de glanzende, bijna turkooizen achtergrond en het wit van de druk gebarende figuren
Ruiterstandbeeld van de heilige Martinus en de bedelaar
Bij dit beeldhouwwerk gaat het om een van de zeldzame levensgrote middeleeuwse ruiterstandbeelden in Italië. Het werk werd rond 1240 gemaakt voor de voorgevel van de dom, waar het nu door een kopie is vervangen. De lichtgebogen houding en rug van de bedelaar maken de nederige onderworpenheid aan de edele ruiter duidelijk.
Volto Santo, tussen 1170 en 1220 hout, h 250 cm
In een achthoekig, elegant tempeltje -het werk van de belangrijkste renaissancebeeldhouwer uit Lucca, Matteo Civitale (1436-1501)- bevindt zich de 'Volto Santo', het 'Heilige Gelaat'. Dit 'Heilige Gelaat' verwijst naar een 'Christus Pantocrator'-voorstelling, waarin Christus als wereldheerser wordt afgebeeld. Gezicht, haren en baard zijn streng en symmetrisch weergegeven. Een lange, gegorde tuniek, colobium, en de loodrecht gespreide armen benadrukken de opbouw in symmetrische assen van de figuur. Geen lichamelijk lijden, maar een triomfantelijke overwinning op de dood en het geloof in wederopstanding staan in dit werk voorop.
De legende gaat terug op de helige Nicodemus, die een crucifix uit het cederhout van Libanon sneed voor een 'vera ikon', een 'echte afbeelding van Christus'. De icoon bleef lang verborgen en zou in 782 in een schip zonder bemanning aan de noordkust van Toscane bij Luni zijn aan- gekomen en vervolgens door onbekenden in een ossenwagen naar Lucca zijn vervoerd. De notenhouten figuur van de 'Volto Santo' hoort bij een groep Romaanse crucifixen die tussen 1170 en 1220 gemaakt zouden zijn. De figuur gaat stilistisch mogelijk terug op een verloren gegaan ouder altaarstuk dat in de Middeleeuwen vanuit Syrië in Toscane kwam. In de Middeleeuwen werd de legende van het kruis van Lucca in alle Europese landen bekend. Zo liet koning Willem II zijn eed gewoonlijk vergezeld gaan van de woorden 'per sanctum Vultum de Lucca'. Ook in Franse minneliederen dook een 'Saint Vaudeluc' op. Zijn afbeelding kwam voor op de wapens van Vlaamse kooplieden en Dante Alighieri noemt hem in het XXIe  gezang van de hel. Elk jaar wordt op 13 september de kostbaar versierde 'Volto Santo' in een processie door de stad gedragen. Alle ramen en arcaden worden dan door ontelbare kleine lichtjes verlicht.
Praalgraf van Ilaria del Carretto  door Jacopo della Quercia (ca. 1374-1438), , ca. 1406-1408 marmer, 88 x 205 cm (sacristie)
Op 8 december 1405 stierf Ilaria del Carretto, tweede vrouw van Paolo Gulnigi,  signore en stadsheer van Lucca, bij de geboorte van haar tweede kind. Ter herinnering aan haar liet haar man door de jonge Siënese beeldhouwer Jacopo delta Quercia tussen 1406 en 1408 een van de mooiste praalgraven van het Quattrocento vervaardigen. Het monument bevindt zich nu in de sacristie. De beeldhouwer uit Siena en zijn medewerker Francesco di Valdambrino drukten in dit vroege werk in marmer indrukwekkend de jeugd en de schoonheid van de jong gestorven vrouw uit. Ilaria ligt op een vrijstaande sarcofaag. Aan haar voeten waakt, als teken van een over de dood heenreikende trouw, een klein hondje. Ze draagt een hooggesloten gewaad met plooien die de natuurlijke bevalligheid van haar figuur benadrukken. Vooral het gelaat van Ilaria gaf Delia Quercia indrukwekkend weer. De duidelijk gotische stijl die in dit vroege werk opvalt, verbindt zich harmonieus met de vormen van de tombe, die de Renaissance al aankondigen. Het doodsbed wordt omgeven door tien naakte, 'levenslustige' putti met strakke guirlandes, die voor het eerst sinds de Oudheid in een dergelijke maatvoering en met zo'n autonomie zijn weergegeven.
Altaarstuk
Het Laatste Avondmaal, van Tintoretto,
Capella della Liberta
Opgericht als herinnering aan de bevrijding van de Pisaanse overheersing, standbeeld van Johannes de Doper.
Madonna
In de sacristie een tronende Madonna met kind en de heiligen Petrus, Clemens, Sebastiaan en Paulus. (Klik op Panel Paintings!) Kunstenaar Domenico Ghirlandaio, rond 1479.
Le Mura - de stadsmuren
Het imposante, tot nu toe volledig intact gebleven verdedigingscomplex in Lucca is het laatste van de in totaal vier complexen in de geschiedenis van de stad, na de Romeinse, de Longobardische en de 'gemeentelijke' muur. Omdat de bestaande muren door de uitvinding van nieuwe oorlogsmachines niet meer voldeden, werden er in Lucca in de loop van de 15e eeuw op regelmatige afstand van elkaar nieuwe bolwerken voor kanonnen in een vooruitgeschoven positie gebouwd. Toen in het midden van de 16e eeuw de bekendste architecten van militaire bouwwerken met de bouw van een nieuwe muur begonnen, werden deze bastions in het ontwerp opgenomen. Rond 1650 was het zeer dure bouwsel, ongeveer zes miljoen stenen later, gereed. De muren hebben een gezamenlijke lengte van 4,2 km en bestaan uit elf aarden wallen, die aan de basis tot 30 m breed zijn en aan de buitenkant tot 12 m hoog met stenen werden bekleed. Aan de buitenkant volgde een 30 m brede gracht en daarna nog een aarden wal ter bescherming. Deze muren hebben echter nooit stand hoeven houden tijdens een belegering; ze hebben alleen het water van de Serchio in 1812 moeten keren. De inwoners van Lucca zijn er zeer trots op dat hun stad nooit onder de heerschappij van de Medicigroothertogen is gekomen en maken daarom ook nu nog onderscheid tussen wie fuori of dentro le mura, buiten of binnen de muren van Lucca, geboren is.
Een wandeling, Giro della Mura, op 12 m hoogte, aanbevelenswaardig vanwege het mooie uitzicht over de stad.
Palazzo Mansi nu Pinacoteca Nazionale
De familie Mansi liet haar 17^de eeuwse paleis, dat aan de buitenkant relatief eenvoudig is, een eeuw later verbouwen. Vanbinnen werd het paleis van bijzonder veel pracht en praal voorzien, met een exclusieve balzaal en een buitengewoon luxueuze bruidskamer. Nu is de Pinacoteca Nazionale in het Palazzo Mansi gevestigd. Zwaartepunten zijn de 16c-eeuwse Venetiaanse en de 18c-eeuwse Vlaamse en Florentijnse schilderkunst. Het grootste gedeelte was een geschenk van groothertog Leopold II aan de stad Lucca naar aanleiding van de inlijving bij het groothertogdom Toscane.
Bekend werk is:Portret van een jonge man, Pontormo (1494-1557),  ca. 1522/1525 olieverf op paneel, 85 x 61 cm
Dit portret toont een persoon in een klassieke heerserspose. Fier rechtop, met zijn ene hand op zijn heup en zijn andere hand op een balustrade, kijkt de jonge man ons zelfbewust aan. ondanks deze houding lijkt het lichaam in de mantel, die bijna het hele doek vult, tegen de zwarte achtergrond te verdwijnen. Alleen de wijdte en de dominante kleur van de mantel geven de jonge man volume. De houding van zijn hoofd en zijn blik en mimiek zijn jeugdig en zelfbewust, maar tegelijkertijd ook wat onzeker. De pose, de mantelbehandeling en de gezichtsuitdrukking zijn daarmee in een eigenaardige tegenspraak, die karakteristiek is voor Pontormo's anticlassicistische, maniëristische manier van schilderen.
Giorgio Vasari schrijft in de biografie van Pontormo dat het hier om een natuurgetrouwe weergave gaat van de jonge Alessandro de'Medici. Buitenechtelijke zoon van de De'Medici-paus Clemens VII, die op dat moment dertien jaar oud was. Alessandro werd jaren later in 1537 als tiranniek heerser van Florence door zijn vader vermoord.
Museo Nazionale in Villa Gulnigi
Paolo Gulnigi regeerde vanaf het begin van de 15e eeuw dertig jaar lang over Lucca. in het centrum van de stad bezat hij reeds een groot paleis, het Palazzo Gulnigi, toen hij buiten de middeleeuwse muren een door een prachtige tuin omgeven tweede domicilie liet bouwen. Na een grondige restauratie werd de Villa Gulnigi in 1968 in gebruik genomen als Museo Nazionale. Het uitgestrekte, tweekleurige complex van baksteen, met zuilengalerijen op de benedenverdieping en op witte pilaren steunende vensters van een triforium op de eerste verdieping, herbergt nu een omvangrijke antiekverzameling en representatieve kunstwerken in alle genres van de Middeleeuwen tot de 18e eeuw.
Etruskische grafvondsten
Van bijzondere betekenis in de uitgebreide en indrukwekkende verzameling van het Museo Nazionale zijn de grafvondsten van een Etruskisch grafcomplex dat in 1892 aan de Rio Ralletta ten zuiden van Lucca in het voormalige moeras van Bientina werd blootgelegd. Het gaat hierbij om een Attische krater en gouden sieraden van hoge kwaliteit: oorringen, grote sierspelden, fibulae voor het bij elkaar houden van kleding, verschillende hangers en gedreven plaatjes.
Voor het maken van granulaat, de kleine gouden bolletjes voor de granulatie, smolten de Etrusken gouddeeltjes tussen fijngestampt houtskool bij ongeveer 1100 'C. Die goudbolletjes werden vervolgens met loog en regenwater gewassen en daarna gesorteerd. Vaak waren ze niet groter dan 0,1 mm. Alleen met heel fijn dierlijk haar werden deze   kleine korreltjes, meestal zonder de gebruikelijke hulpmiddelen, zoals aan elkaar gesoldeerde draden of ingekraste groeven, tot allerlei ornamenten of figuren verwerkt. Voor het solderen werd een basisch kopercarbonaat gebruikt, het zogenaamde chrysokoll, een 'goudlijm' die voornamelijk in malachiet, een smaragdgroen mineraal, voorkomt.
Tafelkruis
van Berlinghiero Berlinghieri (ca. 1175/1180-vóór 1236), tafelkruis, ca. 1220 tempera op paneel, 175 x 140 cm
Zeer goed bewaard gebleven is het beschilderde houten kruis van de schilder Berlinghiero Berlinghieri uit Lucca, dat de signatuur 'Berlinghieri Me Pinxit' draagt.
Berlinghiero schilderde Christus aan het kruis in opgerichte houding met een rijkversierde lendendoek. Het gezicht wordt omlijst door een met bergkristal bezette aureool. De grote ogen kijken de toeschouwer direct aan. In deze staande houding -niet hangend en lijdend aan het kruis- vertegenwoordigt hij niet de 'Christus patiens', maar de 'Christus triumphans', en daarmee degene die de dood heeft overwonnen. Nadat in het vroege christendom kruisiging en passie door het kruis en het lam werden gesymboliseerd, besloot het concilie dat keizer Justinianus II in 691 bijeengeroepen had, dat de gekruisigde Christus zélf weergegeven moest worden. Het was de taak van de schilder de levende Christus, die door zijn lijden de verlossing bracht, aanschouwelijk te maken. De tafelkruisen die vervolgens ontstonden, werden onderdeel van de iconostase: de van de oosterse kerk overgenomen scheidingswand tussen de leken- en koorruimte, die met iconen bedekt was en door drie deuren werd onderbroken. Tot in de 14e eeuw bleef de iconostase een gebruikelijk onderdeel van de kerk.
Specialiteiten
Farro, een bonensoep; wijn, de witte Montecarlo of de rosso delle colline Lucchesi. De olijfolie van Bertolli is bijzonder.
APT. Azienda di Promozione Turistica
 Piazza Guidiccione 2 – CAP 55100 LUCCA  -   Tel.: 0039 0583 491 205. Fax: 0039 0583 490 766. -  E-mail: aptlucca@lucca.turismo.toscana.it
Uw accommodatie
in Lucca kunt U goed boeken via Booking.City.Lucca. Er zijn 51 hotels online boekbaar. Laagste prijsgarantie! Makkelijk reserveren. Geen kosten. Let ook op de beoordelingen door gasten die de hotels bezochten! U kunt de ligging van de hotels via Google Earth bekijken!
Hotels nabij Bedrijf, Monument, Oriëntatiepunt, Populair gebied, Stadion of Arena, Treinstation:
ILM Pisa  //  Leaning Tower of Pisa  -  etc.
Hotels op / nabij luchthaven: (Afstanden zijn hemelsbreed gemeten. Reisafstanden kunnen groter zijn)
Galileo Galilei (PSA) 18.2 km  -  Peretola (FLR) 57.9 km
Hotels in de populairste steden rondom Lucca:
San Macario In Piano 5.4 km  -  Santa Maria del Giudice 6.4 km  -  Lammari 7.6 km  -  Santo Stefano 7.9 km  -  San Giuliano Terme 8.4 km  - etc.

Omgeving  
BARGA  met de
Duomo San Cristofano
Het schilderachtige stadje Barga ligt op een heuvel midden in het Serchio-dal. Sinds de Middeleeuwen was het een belangrijk landbouwkundig en ambachtelijk centrum, dat bovendien bekend was om zijn zijden stoffen. Hoog boven de plaats ligt, op een groot arringo-plein met uitzicht op de stad, de Dom San Cristofano. Al in de 10e eeuw was hier een kleine zaalkerk ontstaan, die in de 14e eeuw door middel van een voorportaal tot de huidige omvang werd vergroot. Gelijktijdig werd de voormalige noordwand naast de getande toren in een voorgevel veranderd. De muren van travertijn en de eenvoudige decoratie stammen nog uit de 11e eeuw. Het fries in de Lombardisch-Romaanse stijl heeft vlakke consoles en een decoratie van menselijke en dierlijke figuren. In de kerk is het marmeren altaar zeker een bezichtiging waard. Dit altaar werd rond 1250, nog voor het tijdperk van de Pisani's, gemaakt. Westportaal
Het mooie westportaal
dat naar de zestredige trap voert, werd rond 1200 aan de dom toegevoegd. Vooral opmerkelijk is het reliëf op de bovendorpel, tussen de twee leeuwenconsoles, waarop een wijnoogst is afgebeeld.
Kansel
Van Guido Bigarelli, ca. 1250 marmer
De Romaanse ambo -een met de koorstoel verbonden kansel- in het middenschip van de drieschepige kerk is rijk met reliëfs en figuren versierd. Dit bijzondere werk geldt als een van de belangrijkste kansels van Toscane voor de komst van Nicola Pisano. Tussen de jaren 1250 en 1256, toen de kerk tot parochiekerk met dooprecht werd benoemd, werd dit waarschijnlijk door een kunstenaar uit de werkplaats van Guido Bigarelli in Lucca vervaardigd. Op leeuwen en steunpilaren rusten 'vier roodmarmeren zuilen, waarvan de antiek aandoende bladkapitelen en een kapiteel met een adelaar de balustrade van de kansel dragen. De kansel heeft drie lessenaars. De lessenaar aan de linkerkant wordt ondersteund door een adelaar, het symbool van de evangelist Johannes. Onder vormen de symbolen van de overige evangelisten een pijler, een zogenaamde tetramorf. We zien de engel van Mattheus in het midden, de stier van Lucas aan de ene en de leeuw van Marcus aan de andere kant. De lessenaar aan de koorzijde wordt gedragen door een sculptuur van de heilige Christoforus, de lessenaar aan de rechterkant door een figuur van Johannes de Doper.
Maria Boodschap en geboorte van Christus
Detail van de kansel door Guido Bigarelli,  
Op dezelfde, bijzonder beeldende en krachtige manier zijn taferelen uit de jeugd van Christus op de overige balustradevelden uitgevoerd. Vooral indrukwekkend is het reliëf op de balustrade van het middenschip. Onder diepe arcaden zijn hier de 'Maria-Boodschap' en de 'Geboorte van Christus' uitgebeeld. Een zwaar, blokachtig lichaam en een strenge fysionomie kenmerken de figuren, die het hele kader vullen. Hun gebaren en lichaamstaal laten een heldere eenduidigheid zien. Liefdevol wordt er getoond hoe de os en de ezel het kind in de kribbe besnuffelen. Zelfs de scène waarin de maagden het eerste badje voor de pasgeborene klaarmaken, is hier nadrukkelijk op de voorgrond -en niet als bijzaak- weergegeven. De compositie, de ordening en de frontale afbeelding van de, figuren doen denken aan de boekverluchting uit dezelfde tijd.
Vila Reale di Marlia
Ligt  8 km noordelijk. Er omheen liggen prachtige tuinen uit de 17e eeuw. Men ziet er bloemperken, citroenbomen, een nymfaeum en een openluchttheater.
Dagelijks, behalve maandags, is er een rondleiding van een uur om 10, 11, 15, 16, 17 en 18 uur.
Villa Mansi
Ligt 11 km noordoostelijk. Heeft een gevel vol beelden. Er omheen ligt een schaduwrijk park.
Geopend, behalve op maandag: 9.30-13 uur en 14.30-19 uur.
Villa Torrigiani
Is een zomer residentie van een vroegere markies, 12 km noordoostelijk, liggen prachtige tuinen met waterpartijen, grotten en nymfaea.
Geopend van 9-12 en 14.30-18.30 uur.
Pietrasanta
De belangrijkste plaats van de Versilia, de tot de provincie Lucca behorende kuststrook, een centrum van marmerverwerking. Het  stadje is vooral bekend  door  de vervaardiging van marmeren beelden.