De catacomben, zie de afbeelding, waren de begraafplaatsen van de eerste Christenen. De originele naam was coemeteria, nu cimiterokerkhof, ofwel slaapplaatsen. Slechts een van deze kerkhoven, die van S. Sebastiano op de Via Appia, werd catacombe genoemd, en omdat de ingang zich in een verlaging van een dal bevond, is het mogelijk, dat het woord « catacomba » uit de Grieks-Romeinse spraakvermenging zou zijn voortgekomen. Deze term werd vanaf de Xde eeuw voor alle christelijke, onderaardse begraafplaatsen gebruikt. De catacomben, die zich allemaal buiten de oude stadsmuur bevonden in naleving van de Romeinse wet, die het begraven of verbranden van een lijk in de stad ten strengste verbood, bestaan uit ,onderaardse, diep in de tuf, uitgegraven gangen, die in verschillende rijen boven elkaar liggen. Iedere hoofdgang wordt gesneden door zijgangen, die samen een netwerk vormen. De gangen van de catacombe van S. Sebastiano, hebben een lengte van twaalf km. Er is uitgerekend, dat, indien we de 52 in Rome bekende catacomben zouden uitstrekken over een rechte lijn, een lengte van 600 km. ingenomen zou worden.
Er is inmiddels vastgesteld, dat de catacomben uitsluitend gebruikt werden als begraafplaats voor de eerste Christenen, en niet, zoals algemeen werd aangenomen, als schuilplaats voor de vervolgden. We moeten echter toegeven, dat de eerste Christenen onder het mom van begrafenisplechtigheden, zich vaak in de catacomben verzamelden om hun godsdienst uit te oefenen.
De gangen kwamen uit op grafkamers, cryptae, waar soms het graf van een martelaar stond; of ze waren bestemd voor de viering van de liturgie en jaargetijden van overledenen. Deze cryptae waren vaak versierd met stuc of met expressieve, sterk contrasterende, kleurrijke beschilderingen; in deze decoraties kunnen we vaak primitieve symbolen van dit nieuwe geloof terugvinden; de vis, de olijf, het brood, de palm, de wijnstok als symbool van de eeuwigheid, de duif als symbool van de ziel, en het schip. In de muren van de gangen waren rechthoekige nissen aangebracht, waar de doden werden neergelegd. Iedere nis werd afgesloten met een plaat van marmer of ander materiaal. Deze nissen konden een, of meerdere lichamen bevatten. De naam van de overledene werd in de plaat gebeiteld. Deze manier van begraven werd « loculus » genoemd. We vinden ze ook in de kapellen en zelfs in de muren van de trappen; later werden dergelijke loculi ook in de vloer uitgegraven.
De arcosolia waren daarentegen meer bewerkte graven, die vaak voorzien waren van decoraties. Zij danken hun naam aan het feit, dat er vaak boven het graf een aangebouwde, of een in tuf uitgehouwen boog was (arcosboog). In dit geval lag de grafsteen, die het graf bedekte, horizontaal, en kon als altaar dienen om de mis te lezen.
De catacomben werden verlicht door olielampjes, kandelabers, en hanglampen, die van boven een zwak licht verspreidden. Ze bevonden zich waarschijnlijk in de openingen, die bij de bouw gemaakt waren om het bouwmateriaal te verwijderen.
Vanaf de Vde eeuw werden de catacomben niet meer als begraafplaats gebruikt, maar ze bleven een plaats van verering, waar de vele graffiti, die de pelgrims op de graven van de martelaren hebben achtergelaten, van getuigen. In de VIIde eeuw werd begonnen met het overbrengen van de stoffelijke resten van de martelaren naar de kerken; langzamerhand raakte de gewoonte, om de onderaardse kerkhoven te bezoeken, in onbruik, zo zelfs, dat de ingang van de meeste van hen niet meer te vinden was. De enige catacomben, die altijd een bekende vereringplaats bleven, waren de catacomben van San Sebastiano, van San Lorenzo, van San Pancrazio en van San Valentino.

** Accommodaties in Rome en omgeving
** Waarom zouden we voor onze accommodatie kiezen voor Booking?
** Zie hier voor: "Hoe maak ik een printversie van de pagina"?
** Zie ook onze boeken pagina eens.
** Door Tekengrootte  te wijzigen kunt u de leesbaarheid van de tekst sterk verbeteren.