Venetië, Wandeling door sestiere San Marco
terug naar  Venetië

U bezoekt bij deze wandeling:
San Moise  -  Teatro la Fenice  -  Ateneo Veneto  - Chiesa del Giglio  -  Ponte dell' Accademia  -   Santa Maria della Salute  -  Santo Stefano  - Palazzo Contarini del Bovolo  -  Rialto brug  -  Zie het kaartje

San Moise    
We verlaten Piazza San Marco voor onze wandeling door sestiere of stadsdeel San Marco door een poort in het gebouw aan de westelijke zijde. We komen in de Salizzade San Moisè. Zo komt men bij de barokke kerk San Moisè.
De kerk San Moisè werd al in de 8e eeuw gebouwd, maar onderging daarna veel wijzigingen. De huidige voorgevel, een ontwerp van Alessandro Tremignon, dateert van 1668 en werd gefinancierd door de familie Fini. Beeldhouwer Heinrich Meyring vervaardigde de sculpturen, die de gevel één groot monument voor de Fini's doen lijken. Standbeelden waren in Venetië in openbare ruimten verboden, maar op deze manier wisten enkele rijke families een gedenkteken voor zichzelf achter te laten dat misschien nog wel indrukwekkender was dan een officieel standbeeld. De Fini's waren nog niet lang van adel. Vincenzo, van wie op de obelisk boven de deur een borstbeeld te zien is, had zijn adelljke titel nog maar net voor veel geld gekocht. De trots en rijkdom die de gevel toont, doen wat parvenuachtig aan.
We vervolgen onze weg en even later kunt u rechts heen -  en dan weer teruggaand - naar
Teatro la Fenice       ▲
Dit operatheater doet zijn naam alle eer aan. Net als de feniks, It. fenice, de mythische vogel die zich op gezette tijden verbrandde en dan weer verjongd uit zijn as verrees, is het theater bezig om al voor de tweede keer in zijn ruim tweehonderdjarige bestaan uit zijn as te herrijzen. Op 29 januari 1996 werd het in 1792 geopende operagebouw door een brand verwoest. Maar net als na de eerste grote brand in 1836 besloten de Venetianen het weer op te bouwen. Come era e dove era, zoals het was en waar het was, het motto bij de wederopbouw van de campanile aan het begin van de 20e eeuw, is na een korte, hevige discussie ook een strijdleus voor de wederopbouw van Venetiës beroemde operatheater geworden. Dankzij schenkingen uit de hele wereld, maar vooral ook dankzij de vrijgevigheid van de Venetianen zelf zal het theater weer in zijn oude staat worden teruggebracht.
Rechts staat de
Ateneo Veneto (Scuola di San Girolamo of Scuola di San Fantin)       ▲
Dit bouwwerk werd in 1592-1604 opgericht en fungeerde aanvankelijk als onderkomen voor de Scuola di San Girolamo en de Scuola di San Fantin. Deze laatste broederschap, die ook Broederschap van de Goede Dood heette, had zich tot taak gesteld ter doodveroordeelden te begeleiden tijdens de laatste moeilijke periode van hun leven. Niet alleen de inwoners van Venetië deden giften voor deze broederschap, ook de Venetiaanse staat gaf een bepaald bedrag. Na de opheffing van de Scuola werd het gebouw de zetel van de Società Veneziana di Medicina, die tijdens Napoleons bewind was opgericht. Later werd het geneeskundige genootschap samen met andere wetenschappelijke verenigingen ondergebracht in één academie, de Ateneo Veneto, waarvan de leden nog steeds geregeld bijeen komen. Ook organiseert de academie nog steeds regelmatig openbare lezingen in het gebouw. In de verschillende zalen zijn schilderingen van Jacopo Pahna il Giovane en kunstenaars uit de late 17e eeuw te zien.
U wandelt nu weer terug en slaat rechts af en komt bij de
Chiesa del Giglio            ▲
Via de Calle Larga en Calle Ostrenghe komen we bij de Santa Maria Zobenigo of Santa Maria del Giglio. De bijnaam Zobenigo komt van een oude Venetiaanse familie die dicht bij deze kerk een palazzo bezat. In de 17e eeuw, ongeveer tien jaar nadat de huidige gevel van de San Moisè werd gemaakt, veranderde Giuseppe Sardi de gevel in een waar monument voor de rijke familie Barbaro. Dankzij de krachtige, ver uitstekende driekwartzuilen en de diepe nissen met beelden doet de combinatie van architectuur en beeldhouwkunst op de gevel van de Santa Maria Zobenigo evenwichtiger aan dan die op de gevel van de San Moisè.
Interessant aan beide kerken is dat er stervelingen te zien zijn op plekken waar men eigenlijk heiligen zou verwachten. Dit was het resultaat van een goede 'deal', waardoor kerken een fraai versierde voorgevel kregen en vermogende Venetianen zichzelf in het openbaar konden verheerlijken.
We vervolgen onze weg ri. Accademia en komen op Campo S. Stefano. Links aanhoudend komt men bij de
Ponte dell  ’Accademia       ▲
Ga daar ri Ponte dell’ Accademia. Deze brug vormde de tweede verbinding over het Canal Grande. Is aangelegd door een Oostenrijkse gouverneur. Op deze wijze kon hij zijn troepen sneller verplaatsen door de stad. Vanaf dit punt hebt u een mooi uitzicht op de paleizen aan het Canal Grande.
Aan de overzijde van Canal Grande, aan de voet van de brug, ligt de beroemde Galleria dell'Accademia, waar een apart hoofdstuk aangewijd is.
In de verte, richting San Marco, zien we:
Santa Maria della Salute       ▲
Vanuit de zee Venetië naderend hebben we deze kerk op Punta della Salute al zien liggen. De kerk is een pronkstuk van Venetiaanse barok. Het is een gedachtenis kerk aan een epidemie die Venetië in 1630 teisterde. Een derde van de bevolking bezweek toen aan de laatsste grote pest. Vandaar ook de naam die zowel gezondheid als verlossing betekent. We zien hier een werk van Titiaan, H. Marcus en H. Sebastiaan., een olieverf op hout.
Tijdens het jaarlijkse Festa della Salute, op 21 november , bezoeken nog steeds veel Venetianen de kerk, en een week lang houdt men dankgebeden.         
We gaan nu weer terug naar Campo S. Stefano en passeren dan de kerk van
Santo Stefano.     ▲
Net als veel andere religieuze bouwwerken die in Venetië in de gotische stijl zijn opgetrokken, hoort deze kerk bij een klooster van bedelmonniken, in dit geval van de augustijnenheremieten. Met de bouw van de kerk werd al in 1294 begonnen, maar het bouwwerk kreeg zijn huidige vorm grotendeels pas in de 14e eeuw. De sobere baksteenarchitectuur is karakteristiek voor de bedelordekerken uit die tijd. Bijzonder is dat niet de gevel, maar de lange zijde van het gebouw naar het plein is toegekeerd waaraan de kerk ligt. Ingewikkelde eigendomsverhoudingen met betrekking tot de grond en jarenlange conflicten met omwonenden leidden ertoe dat de augustijnen bij de verbouwing van hun kerk niets aan de richting konden veranderen. Om toch meer ruimte te creëren bouwden ze aan de achterkant zelfs over een 'rio' (kanaal) heen.
Portaal
Misschien was de enigszins verborgen en donkere ligging van de ingang voor de monniken de belangrijkste reden om hun kerkportaal wél uitbundig te laten versieren. Het portaal dateert van 1438-1442 en wordt bijna uitsluitend aan het atelier van de beeldhouwerfamilie Buon, toegeschreven. De wild woekerende, sappige acanthusbladeren van de gotische spitsboog en het fijne, gedraaid gebeeldhouwde touw dat de ingang geheel omgeeft, getuigen van de buitengewone kwaliteiten van de beeldhouwer.
Interieur
Het interieur van de kerk stamt uit de 14e en 15e eeuw en laat mooi zien hoe in een Venetiaanse kerk de oorspronkelijke sobere bedelordestijl werd gecombineerd met de rijke decoraties van de late Gotiek. De altaren in de zijbeuken dateren gedeeltelijk van latere tijden en ook de grote thermenvensters zijn later toegevoegd. Daardoor is de prachtig beschilderde houten kap nu goed zichtbaar, terwijl het vroeger juist vrij donker in de kerk was. Het plafond heeft de vorm van een omgekeerde scheepskiel. Evenals het plafond kwamen de muurschilderingen in de eerste helft van de 15e eeuw tot stand. De steunbogen en het overgangsstuk tussen het kielboogvormige plafond en het koor kregen grijze schilderingen die aan beeldhouwwerken doen denken. in de vloer en in de bakstenen muur van de lichtbeuk is een roodwit ruitpatroon verwerkt, waarvan de rode kleur op die van de gemetselde bakstenen lijkt. Het kleurenspel loopt zelfs door in de zuilen, die afwisselend van rode broccatello uit Verona en van wit Grieks marmer zijn gemaakt. En alsof de natuurlijke kleur van de steen nog niet voldoende was, zijn de kapitalen ruimschoots van verguldsels en verf voorzien.
Op Campo San Angelo geeft een poort toegang tot de kloostergang van de Santo Stefano. Aan het grote plein ligt het, in de tiende eeuw gestichte, kerkje Oratoria dell`Annnuciata.  
We gaan nu de Calle de la Mandola in ri. Campo Manin, waar 
Palazzo Contarini del Bovolo staat       ▲
Opvallend is de traptoren van het Palazzo Contarini del Bovolo, dat in de laatste jaren grondig gerestaureerd werd. Buitentrappen waren in de 14e en 15e eeuw gebruikelijk bij Venetiaanse huizen. De trap van het Contarini-palazzo was vanwege zijn grootte en vorm echter al tijdens de bouw (eind 15e eeuw) bijzonder. Om dit palazzo te onderscheiden van de 24 andere contarini-palazzi in de stad kreeg het de toevoeging del bovolo, wat Venetiaans is voor van de slak - deze bijnaam verwijst naar de vorm van een wenteltrap. Vanaf de 16e eeuw werden trappen meestal binnenin huizen aangelegd, vaak uitgebreid tot weelderige, prachtig versierde trappenhuizen. De traptoren van het Palazzo Contarini werd met het palazzo verbonden door middel van een aanbouw, waardoor vier loggia's ontstonden. Deze overdekte galerijen waren 's zomers erg geliefd bij de Venetianen, vooral wanneer ze uitkeken op een kleine tuin. Ook in binnenhoven werden vaak loggia's bijgebouwd die met elkaar werden verbonden door een trap. Maar de mooiste buitentrap in Venetië blijft toch echt die 'van de slak'.
Traptoren
Bijzonder door de buiten Traptoren. De slakkenhuisvormige traptoren werd in 1499 gebouwd door Giovanni Candi. Het bouwwerk telt vier verdiepingen, die licht krijgen via rondbogen van witte Istrische steen. De rondbogen en de trapleuning worden gedragen door sierlijke zuiltjes, wat de toren een opvallende indeling geeft.
Nu gaan we ri. Canal Grande en passeren de blokkendoosachtige   S. Luca kerk.
Rialto Brug       ▲
Aangekomen bij het Canal Grande hebben we een mooi uitzicht op de Rialto Brug (rivoaltus = diepe geul). In de twaalfde eeuw werd op deze plaats de eerste houten brug over het kanaal gebouwd. In 1588 werd deze vervangen door een stenen brug. De brug is voorzien van twee rijen winkeltjes. Vanaf  de brug heeft men een mooi uitzicht op de paleizen met hun veel kleurige meerpalen en op de gondeliers. Links van de brug, aan de overkant van Canal Grande,  staat het Palazzo dei Camerlenghi, het paleis van de schatkistbewaarders.

** Accommodaties in en om Venetië
** Waarom zouden we voor onze accommodatie kiezen voor Booking?
** Zie hier voor: "Hoe maak ik een printversie van de pagina"?
** Door Tekengrootte  te wijzigen kunt u de leesbaarheid van de tekst sterk verbeteren.    
** Met het vernieuwde zoekveld kunt u zoeken in "Stedentips".         ▲