Ligt in een nauw dal bij de samenvloeiing van de Rio Alcoa en Rio Baga.
Real Abadia de Santa Maria de Alcobaça
Dit klooster ontstond, hoe kan het ook anders, na een gelofte. Als dank voor de inname van Santarém in 1147 op de Moren en als dankzegging aan Bernard van Clairvaux, voor zijn hulp bij de erkenning van het koningschap van Afonso I Henriques door de paus, werd in 1152 een domein geschonken aan Franse cisterciënzer monniken. Voorwaarde was dat zij het land zouden ontginnen en een klein klooster zouden bouwen. In 1178 werd met de abdij begonnen, die in 1222 voltooid was. Binnen een eeuw was Alcobaça het machtigste klooster van Portugal. De abt genoot een hoog aanzien: hij was raadsman van de kroon en zijn bevoegdheden strekten zich uit over 13 steden, 3 havens en 2 kastelen. Duizend min 1 monniken, het volgens de regels toegestane maximum, bevolkten de abdij, die in de loop der eeuwen heel wat wijzigingen heeft ondergaan: toevoeging van een aantal kloostergangen, een keuken, en een sacristie.
De aardbeving van 1755, maar vooral de verwoesting door de Fransen tijdens de Napoleontische oorlogen in het begin van de 19e eeuw, waarbij de koorstoelen als brandhout werden gebruikt, hebben van het oorspronkelijke kloostergedeelte weinig overgelaten.
Gigatische complex
Wat overbleef is een gigantisch complex, waarvan een deel te bezoeken is. Zie de plattegrond. Het bestaat uit een kerk, vijf kruisgangen, een enorme slaapzaal, ziekenhuis, bibliotheek, keuken en andere bedrijfsgebouwen. De minst geslaagde wijziging is de bouw in het begin van de 18e eeuw van de façade met twee westtorens in barokstijl. Alleen het sobere, gotische portaal en het roosvenster werden geïntegreerd. In nissen naast het portaal staan uit Carraramarmer gehouwen beelden van Benedictus en Bernardus en in een nis boven het venster dat van Nossa Senhora de Alcobaça. Wel oorspronkelijk is het exterieur van de apsis met zijn elegante luchtbogen.
Interieur
Bij binnenkomst van de kerk begrijpt u dadelijk de enorme cultuurhistorische betekenis van deze kerk. Overeenkomstig de strenge ascetische leefregels van de cisterciënzers is eenvoud en soberheid troef in deze driebeukige hallenkerk, de grootste van heel Portugal. Clairvaux en Pontigny, Bourgondië, stonden model en op haar beurt diende deze kerk als voorbeeld voor alle andere grote vroeggotische kerken in Portugal. De afmetingen van het schip spreken voor zichzelf. De majestueuze indruk en het grandioze perspectief worden mede veroorzaakt door de twee rijen dicht op elkaar geplaatste robuuste, witte zuilen. De zijbeuken zijn smal en geen enkele opsmuk onderbreekt het strakke lijnenspel. Aan het eind van het schip licht het koor ietwat op via de kleurloze vensters.
Graftombes
Hoe rijk en verfijnd van beeldhouwkunst zijn daarentegen de twee 14e-eeuwse flamboyant-gotische graftombes, van de hand van een onbekende meester, in het transept van het legendarische liefdespaar Pedro I en Dona Inês de Castro. Tegenover elkaar geplaatst, opdat zij op de Dag des Oordeels elkaar gelijktijdig recht in de ogen kunnen zien. De beschadigingen aan de hoeken zijn het werk van Franse militairen. De tombe van Inês de Castro staat links. Zij is gracieus afgebeeld: in de ene hand heeft zij een handschoen en niet haar andere hand speelt ze met haar parelketting. Engelen houden haar lijkwade vast en ondersteunen haar hoofd. De kist rust aan elke kant op drie monsters met mensengezichten, de drie moordenaars. Op de fries zijn de wapens van Portugal en die van het geslacht Castro aangebracht. Op de wanden van de tombe zijn taferelen uit het leven van Christus uitgebeeld. Aan het hoofdeinde de Kruisiging, de hoofden van de gekruisigden ontbreken, en aan het voeteneinde het Laatste Oordeel, detail rechtsonder: zondaars worden verscheurd door een monster, uitbeelding van de hel. De tombe van Pedro I rust op zes leeuwen en bij wordt eveneens beschermd door engelen en een bond aan het voeteneind. De zijpanelen laten het leven van de heilige Bartolomeus passeren. Dit is het enige religieuze aspect op de tombe, de rest is profaan. Op het voeteneinde zijn de laatste levensmomenten van Pedro uitgebeeld en op het hoofdeinde is een rad van fortuin te zien, met daarin 18 scènes uit het leven van het paar en de moord op Inês.
Capela en Claustro
In het rechter transept in de Capela da Morte de Sáo Bernardo  heeft een 17e-eeuwse terracottabeeldengroep de dood van de heilige Bernardus als thema en ziet u de tombes van Afonso II en III in de muur aangebracht. In de gotische Sala dos Támulos  liggen hun echtgenotes, respectievelijk Urraca en Brites, en een aantal anderen opgebaard.
Achter de kooromgang, kruisgewelf, liggen de straalkapellen, met tongewelven, de sacristie en de barokke Capela do Senhor dos Passos, eveneens met een manuelino-portaal. Vanuit de kerk, links, betreedt u het Claustro do Siléncio, kruisgang der stilte. De onderste etage is 14e-eeuws gotisch, kapitelen met bloemen, planten en dieren, de bovenste is een creatie van João de Castilho en uitgevoerd in 16e-eeuwse manuelinostijl, maar wel minder weelderig dan normaal. Het gotische lavatorium, zeshoekig wasbakken, en de refter, met een kruisgewelf op acht slanke zuilen; de kansel is uitgehouwen in de muur, liggen zoals gebruikelijk bij elkaar.
Keuken
Deze werd in de 18e eeuw herbouwd, waarna de wanden bekleed werden met grijswitte en grijsblauwe azulejos. Onder de 18 m hoge schoorsteen kon meer dan één os worden geroosterd en aan de marmeren tafel was plaats voor heel wat bezige handen. Een bekken, dat in verbinding stond met de Rio Alcoa, zorgde voor vers drinkwater. Aan de keuken grenst de opslagruimte en een trap leidt naar het op de tweede etage gelegen dormitorium, de slaapzaal van de monniken met een aardige afmeting.
Nog twee zalen
Nog twee zalen zijn toegankelijk: de kapittelzaal met talrijke beelden van onder andere pausen en de Sala dos Reis, koningszaal. Een 18e-eeuwse azulejos-cyclus op de wanden verhaalt de stichting van het klooster. De negentien terracottabeelden van een aantal Portugese koningen zijn door de monniken zelf vervaardigd.
Op het kerkhof heeft de 18e-eeuwse barokke Capela de Nossa Senhora do Desterro azulejos met jachtscènes. Op een heuvel ziet u de ruines van een Moorse citadel.
Inês de Castro
Galicische hofdame van de gemalin van kroonprins Peter I van Portugal, had jarenlang een verhouding met Peter, wat zijn vader en verscheidene Portugese edelen een doorn in het oog was. In 1355 werd zij te Coimbra vermoord. Toen Peter in 1357 koning werd, liet hij het lijk van zijn beminde opgraven en haar in een lijkstoet naar het klooster van Alcobaça overbrengen, waar zij nu nog ligt in een prachtige graftombe tegenover de zijne. Peter zou haar stoffelijk overschot bij die gelegenheid gekroond hebben en de rijksgroten gedwongen hebben haar hand te kussen. Het thema is vele malen in de Europese literatuur behandeld.
Orde der cisterciënzers
Rooms-katholieke kloosterorde, gesticht in 1098 door de benedictijn Robertus van Molesme te Cîteaux, waaraan de naam is ontleend, 23 km ten zuiden van Dijon. Het was de bedoeling van Robertus, die met 21 monniken de abdij van Molesme verliet, om in een nieuw klooster de regel van Benedictus van Nursia beter te gaan onderhouden. Door de intrede van Bernardus van Clervaux met 30 gezellen , begin 12de eeuw, werd de stichting een groot succes. Na de grote bloei van de eerste twee eeuwen trad verval in. In de 17de eeuw kreeg het streven naar hervorming binnen de orde tastbare resultaten door het werk van abt De Rancé, die in zijn abdij La Trappe, Normandië, de strikte observantie invoerde. In 1892 werd de orde gesplitst in de Strikte Observantie, trappisten, en de Gewone Observantie.
Omgeving
In de omgeving van Alcobaça liggen nog enkele bezienswaardige kerken: in Cós een 17e-eeuws nonnenklooster met 18e-eeuwse azuleos, in Vestiaria een kerk met een fraai manuelino-portaal, in Évora de Alcobaça een kapel en een kerk, beide met een manuelino-portaal en in Maiorga een kerk met een manuelino-portaal en een pelourinho, schanpaal, in renaissancestijl.
Posto de Turismo
Praça 25 de Abril. Alcobaca 2460 - Tel. 00351.262.582.377  -  Rt-leiriafatima.pt = Regiao de Turismo de Leiria/Fatima

Alcobaça
Monumental Cistercian Abbey of Santa Maria, founded in 1152, classified in UNESCO's International Heritage list. Inside: Gothic tombs of King Pedro I and Inês de Castro; cloisters; the Chapter House and immense kitchen. Churches: Misericórida, Renaissance portal and 17th century tiles and Conceição, 17th century.
Rivers Alcoa and Baça
Alcobaça lies in the valleys of the Rivers Alcoa and Baça, which according to some authors is the origin of its name. It has also been suggested that it was the Arabic name of the place which was split to name the two rivers.
Alcobaça owes its fame and development to the Monastery or Royal Abbey of Santa Maria, founded by the Order of Cistercians in 1153. Building began in 1178 on land donated by Dom Afonso Henriques, the first King of Portugal, to Friar Bernardo of Claraval, founder of the Order of Cistercians, in fulfilment of a vow made after the Christian reconquest of Santarém, held by the Moors until 1147.
Sanctuaries
The Monastery owned a vast area of land, also known as "sanctuaries" of Alcobaça, where the Cistercian Order put order into the settlement by organising villages and estates. It also boosted agriculture by introducing new techniques and agricultural products that turned out to be lasting characteristics of this region, which is still today one of Portugal´s main fruit producers.
World Heritage
With its building modelled on the Abbey of Claraval, the headquarters of the Cistercian Order in France, the Monastery of Alcobaça is a very fine monument and is classified by UNESCO as a World Heritage site. Originally built in the Gothic style, the Monastery has been altered and extended over the centuries in various artistic styles, and its façade is now predominantly Baroque.
Gothic, Flemish Gothic and Manueline styles
Its interior contains some of the best examples of the Gothic, Flemish Gothic and Manueline styles. Especially remarkable in the transept of the church are the tombs of King Dom Pedro I and Dona Inês de Castro, hero and heroine of the most famous and tragic romance in the history of Portugal. In the area of the Monastery, the cloisters, refectory and colossal kitchen, crossed by a stream, are worth special mention.
Colossal kitchen
The cuisine and confectionery have been strongly influenced by the local Cistercian monasteries and convents, with the nuns´ Monastery of Cos and the Capuchin Convent in Évora de Alcobaça along with the Alcobaça Monastery itself. The most famous sweet in the area is the Ló bread, which took its name from the place where it is made - Alfeizerão.
Aljubarrota
The most noteworthy towns in the neighbourhood are Aljubarrota, scene of an important battle in 1385 which brought an end to the dynastic crisis that almost allowed the throne of Portugal to fall into Spanish hands, and São Martinho do Porto, whose sheltered bay made it a highly popular holiday resort from the early 19th century on.
Among the local produce, it is important to mention the exellent quality crystal, and the earthenware and porcelain.

** Kaart van geheel toeristisch Portugal
** Algemene informatie en boeken over Portugal. 
** Hoe maak ik een printversie van de pagina"?
** Door tekengrootte  te wijzigen kunt u de leesbaarheid van de tekst sterk verbeteren.    
** Het zoekveld is vernieuwd! U kunt nu aangepast zoeken op "Stedentips" -  ▲