Nazaré is de vissers- annex badplaats bij uitstek van de Costa de Prata, die tot ver buiten de grenzen bekendheid geniet, al is de roem deels gebaseerd op vervlogen tijden. Velen vinden Nazaré nog steeds. Het dorp kan in de zomermaanden vol raken door vakantiegangers en dagjesrecreanten.
Het dorp leeft van oudsher van de visvangst, makreel, tong, baars, schaaldieren en vooral sardines, en op de grote vaart kabeljauw. Het strandleven is van veel recentere datum. De visserij brengt nog wel brood op de plank, maar nauwelijks beleg en elke bijverdienste is welkom. Natuurlijk is een deel van de bevolking overgegaan tot het minder gevaarlijke en rendabeler beroep van winkelier en restauranthouder, maar een aanzienlijk deel heeft zich toch bij zijn traditionele métier gehouden. De vele toeristen kwamen niet alleen voor de strandgenoegens. Sterker nog, de baai van Nazaré is door de woeste branding minder geschikt voor zwemmen en spelevaren. Buiten de beschutting van de rots O Sítio in het noorden is zwemmen zelfs een gevaarlijke zaak. Waar toeristen dan wel door aangetrokken werden, was de charme die kleeft aan het vissersleven en de daarmee verbonden folklore, en die bezat Nazaré als geen ander.
Visvangst vroeger
De aanleg van een kunstmatige haven in het zuiden van Nazaré heeft de levens- en werkomstandigheden van de vissers gewijzigd. Het spectaculaire werd veroorzaakt doordat Nazaré vroeger geen haven had. Om op zee te komen, werden de boten over boomstammen in het water gerold en moesten de schepen en hun bemanning al roeiend de woeste branding trotseren. Na de vangst moesten ze dan weer op het strand getrokken worden, eerst met ossen, maar al snel door tractoren. Deze vissersboten hadden een karakteristiek uiterlijk en waren enigszins vergelijkbaar met die op de Ria de Aveiro. Op de hoge puntboeg van de bont beschilderde exemplaren stond het  oog van God, dat volgens het bijgeloof hielp bij het zoeken naar grote scholen vis. Het binnenhalen van de sleepnetten van de kustvissers, de arte xávega, die dicht langs de kustlijn op carapau, een soort sardien, visten, was een aan traditie verbonden ritueel. Het ritmisch trekken aan de netten ging gepaard met onverstaanbare kreten. De vis werd op het strand uitgestald en was vaak al voor een deel verkocht voordat de vrouwen barrevoets met de zware korven op het hoofd de weg naar de markt insloegen. Deze kustvisserij was alleen mogelijk als de zee redelijk rustig is wat meestal alleen in de zomermaanden voorkwam.
Klederdracht
De dagelijkse dracht van de vissers en de vrouwen is een andere bezienswaardigheid. De mannen dragen een wollen kniebroek met ruitmotief en dito hemd en op het hoofd een zwarte muts (zie afb.), waarvan de punt opzij afhangt. Een ideale bewaarplaats voor tabak, geld en andere kleine voorwerpen. De jonge vrouwen gaan gekleed in een korte, bonte rok, daaronder wijde onderrokken van verschillende kleuren, en een bonte bloes waar overheen een zwarte omslagdoek hangt. Hoe ouder de vrouwen worden hoe minder onderrokken ze gaan dragen. Alleen de weduwen zijn volledig in het zwart.
Visvangst nu
De vissersboten liggen nu in de haven en niet meer op het strand. Misschien wordt het gevecht met de elementen voor toeristen nog opgevoerd, al kan dat natuurlijk nooit dezelfde sensatie te weeg brengen als destijds. Het boeten van netten en het drogen van vis verandert daarentegen niet en ook de karakteristieke boten zullen wel niet vervangen worden. Hier en daar is de traditionele dracht nog gewoon. De visveiling bij de haven in het zuiden gebeurt echter nu wel in een grote, kille hal. In de visconservenfabrieken wordt een deel van de sardines meteen ingeblikt.
Drie parochies
Nazaré bestaat uit drie afzonderlijke parochies, die elk hun eigen karakteristiek hebben. De oudste kern is het hooggelegen, landinwaarts ten oosten van de N242 gesitueerde, Pederneira, waar tot in de 16e eeuw de vissers woonden, en tot waar in die periode de zee reikte. Door verzanding van de baai verhuisden de vissers naar beneden en zij stichtten er een nieuwe nederzetting, waaruit A Praia ontstond. Aan de Rua Abel da Silva staat de Igreja da Misericórdia, een 16e-eeuwse kerk met een houten gewelf.
In de benedenstad A Praia kan het in de zomermaanden rumoerig toegaan, maar het is wel bijzonder gezellig op het grote plein en in de smalle straatjes met helder witte huisjes. Op het 2 km lange en 50 m brede strand zijn de vissersboten nagenoeg verdwenen en hebben de keurig in het gelid opgestelde afdakjes van zeildoek en de zonaanbidders wat meer ruimte gekregen. Op enkele avonden worden door folkloristische groepen speciale voorstellingen georganiseerd met zang en dans. Zo'n groep is Tamar.
O Sitio
Een steil voetpad, een weg en een tandradbaan leiden elk via een andere route naar de aan de noordzijde van de baai steil uit zee oprijzende rots O Sitio, 110 m. Vanaf het uitzichtterras aan de rand kijkt u neer op het gekrioel beneden. De Capela da Memória aan de rand herinnert aan een legende. Op een mistige morgen in 1182 zou de Heilige Maagd voorkomen hebben dat de edelman Dom Fuas Roupinho met paard en al van de rots zou zijn gestort in zijn jacht op een hert, de duivel, die van de rots afsprong. Doordat de hemel op dat moment openbrak, realiseerden paard en berijder zich hun benarde positie en de correctie geschiedde nog net op tijd. In de trap, die naar de crypte leidt, moet een uitsparing de pootafdruk in de rots van het hert voorstellen. De kapel is voor een groot deel bedekt met azulejos en heeft twee Mariabeelden. Naast de kapel staat een stenen zuil met het kruis van de Christusridders. Een inscriptie vermeldt dat Vasco da Gama na zijn succesvolle tocht naar Indië hier op bedevaart ging om de Heilige Maagd te bedanken.
Igreja de Nossa Senhora da Nazaré
Tegenover de kapel staat de Igreja de Nossa Senhora da Nazaré, die in 1182 gesticht werd, maar in de 17e eeuw werd herbouwd. Behalve veel azulejos ziet u ook het beeld van de zwarte Madonna van onbekende oorsprong. Tweemaal per jaar is dit beeld het religieuze doel van pelgrimsgangers: op 15 augustus, Maria Hemelvaart, en tijdens de Romaria da Senhora da Nazaré, tweede week van september. Twee andere feestelijke gebeurtenissen zijn: Romaria de Sáo Brás, feb. en Festa do Senhor dos Passos, drie zondagen voor Pasen.
Museu Etnográfico
Aan de andere kant van het plein in de Rua Dom Fuas Roupinbo bevindt zich het Museu Etnográfico Dr. Joaquim Manso met een aardig overzicht van de geschiedenis en folklore van Nazaré.
Op zaterdagavond om 22.00 uur worden in het Praga de Touros stieregevechten gehouden.
Vanaf de vuurtoren heeft u uitzicht op het strand aan de andere kant van de kaap, de Praia de Norte.
Station
Het dichtstbijzijnde spoorwegstation ligt in Valado, 6 km ten oosten, een station op de lijn Lissabon-Figueira da Foz.
Tourist Office of Nazaré
De toeristenbureaus zijn in de Av. da República, 2450 Nazaré  -  Tel. 262 561 194 en in de Rua Mousinho de Albuquerque 72 gevestigd, beide in A Praia.
Nazaré
A typical fishing town, is nowadays a busy summer resort, where side by side with the crowds of tourists, one still sees all over the streets of the town the fish-sellers, and the carapaus (horse mackerel) laid out to dry.
The Sítio district, at the town`s highest point (accessible by a funicular), is without doubt the best viewpoint in the area. But it is also associated with the cult of Our Lady of Nazaré who, according to the 12th century legend, was invoked by the alcaide (commander of a fortress or castle) Dom Fuas Roupinho who, while stalking a deer, was about to fall down into an abyss with no possible salvation. As a sign of gratitude for the mercy he received, Dom Fuas Roupinho ordered a small chapel to be built - the Ermida de Memória.
The Nazaré people
The Nazaré people`s connection with the sea is reflected in the local handicrafts, in particular the nets, buoys, baskets and traditional puppets dressed in the typical costumes of seven skirts, as well as in the cuisine, with its emphasis on fish and shellfish dishes, such as caldeiradas (fish caseroles), soups, açorda (purée of bread, herbs and garlic) and the dried horse mackerel.
The most important feature of the surrounding area is the 7th century Chapel of São Gião, one of the rare holy places of the Visigoths existing in Portugal.
** Zie hier voor: "Hoe maak ik een printversie van de pagina"?