VILA REAL de SANTO ANTONIO , naar overzicht Regio Algarve.

Ligt op de rechteroever van de Rio Guadiana. Het is een haven- en industriestad (visconserven) en geen badplaats. De Rio Guadiana vormt al eeuwenlang de grens tussen Portugal en Spanje. In de eerste eeuw voor Chr. bepaalden de Romeinen dat dit de scheidslijn was tussen Lusitania - het kernstuk van het latere Portugal - en Baetica, Zuid-Spanje. Vanaf half acht 's morgens tot zonsondergang, in zomermaanden tot middernacht, vaart elk half uur een veerboot vanaf Vila Real de Santo António naar de Spaanse grensplaats Ayamonrel, op de linkeroever van de hier  zeer brede Rio Guadiana. De overtocht vergt zo'n 15 minuten. In 1991 werd schuin boven Vila Real een brug over de rivier geopend. 
Ontwerp van Vila Real
Is op de tekentafel, met passer en liniaal gemaakt. Het is een creatie van de markies van Pombal, de beroemde 18e-eeuwse minister van Portugal. Hij had zich na de aardbeving van 1755 ook al met de vormgeving van de 'Cidade Baixa' in Lissabon beziggehouden. In 1774 liet hij in opdracht van - koning José I deze plaats in vijf maanden tijd aanleggen op de plek - waar in het begin van de l7e eeuw - de vissersplaats Santo António da Avenilha door een vloedgolf was verzwolgen. De korte bouwtijd was mogelijk doordat delen van - huizen en andere gebouwen in Lissabon werden vervaardigd en daar, van nummers voorzien, werden overgebracht en weer in elkaar gezet. De haaks op elkaar en evenwijdig aan elkaar aangelegde straten, maken dat de stadsplattegrond van Vila Real op een dambord lijkt. Dezelfde hang naar een perfect lijnenspel vindt u terug in het rechthoekige stadsplein Praça do Marquês de Pombal. Vanaf de obelisk, die ter ere van koning José I werd neergezet, in het midden lopen zwartwit geplaveide banen stervormig naar de randen van het plein. Statige huizen en sinaasappelbomen omzomen het plein.
Ten noorden van Vila Real
Langs de Rio Guadiana strekken zich kilometers lang de salinas, zoutpannen, uit. Dit is niet de enige plaats met zoutpannen, want vanaf Olhã liggen deze langs de gehele oostkust. De methode om zeewater in diepe kommen te laten verdampen, was reeds bekend bij de volkeren die voor onze jaartelling leefden, maar de Romeinen perfectioneerden het gebruik. Vanaf eind april als men het water op de afgebakende meertjes geleidelijk laat weglopen steken de witte zoutheuveltjes glinsterend af tegen de horizon. Zout en visconservering horen van oudsher bij elkaar. De zoutpannen zijn opgenomen in het natuurreservaat Reserva Castro Marim. Dit is de broedplaats van de strandplevier, ooievaar, bruine kiekendief en steltkluut.
Ten noordwesten van Vila Real
Vila Real aan de Nl22 en de noordrand van het reservaat ligt het vroeger zo belangrijke vestingstadje Castro Marim ingebed tussen heuvels. Dit strategisch gelegen oord werd als 'Castrum Marinum' door de Romeinen gesticht. Aan de hand van de naam kan geconcludeerd worden dat óf de zee in die tijd tot hier reikte óf dat de loop van de Rio Guadiana veranderd moet zijn, want Castro Marim grenst nu niet meer aan het water. In de 14e eeuw stond Castro Marim korte tijd in hoog aanzien omdat het hoofdkwartier was, tot 1356, van de orde van de Christusridders, de opvolgers in Portugal van de tempeliers. Zij leefden in de 13e-eeuwse burcht, waarvan, de omwalling en vier hoektorens nog de tastbare herinneringen zijn op de noordelijke heuvel. Binnen het complex zijn ook nog resten van een 12e-eeuwse voorloper te zien. Vanaf, de wallen heeft u uitzicht over de zoutpannen, op de d rivier Guadiana, Andalusië en het Castelo de Sao Sebastao, dat zich op een andere heuvel bevindt.
Het gebergte
Dit nadert eerst bij Azinhal nog in de vorm van heuvels. Langs de weg staan eucalyptusbomen. Vanaf Odeleite worden de heuvels hoger, de weg u kronkeliger door een landschap met veel aanplant van kleine dennenbomen. Ook Alcoutim had een Moors/middeleeuwse burcht, die nu tot ruïne is vervallen, als tegenhanger van de Spaanse vesting; Sanlucar. De 16e-eeuwse Igreja Matriz heeft een renaissancefaçade en de Igreja de Nossa Senhora da Conceiçao een manuelinoportaal en een 17^de eeuws retabel.           
Als u vanuit Alcoutim door het binnenland naar Faro terugkeert, NI24, krijgt u ook wat avontuur:  een slechte weg vol kuilen en gaten. Maar dit hoort precies bij de streek. Gaandeweg, zeker voorbij Martim Longo, wordt het ene spektakel van de natuur door het andre vervangen. De begroeiing wordt dichter, de hellingen steiler, het geheel afwisselender.
Cachopo
is de grootste plaats op deze route en zelfs daar gaat het langzame leven van de bergbewoners in alle stilte voorbij.
Bij Barranco Velho maakt u zich op voor een schitterende finale. Langs de weg heeft u overal fantastische uitzichten over dalen waaruit soms heuvels oprijzen. Nergens is een mens te bekennen, het groen wordt dichter en dichter. Het is onvoorspelbaar dat de drukke stranden , nog op geen 30 km afstand liggen.