Maak uw keuze

Inleiding
In 149 valt  Granada , de laatste stad in Spanje waar de Moren heersen. Aan het vreedzame samenleven van Moren, Christenen en Joden komt een einde. Een ongehoorde rijke cultuur verdwijnt uit de geschiedenis. De boodschap van de katholieke koningen is  duidelijk: wie zich niet bekeert, moet weg. Grote groepen vertrekken, sommigen bekeren zich. Een derde opstandige groep weigert en trek zich terug in onherbergzame gebieden, grotten, zoals de beroemde Sacromonte, en bergstreken. Niet langer vindbaar voor de Inquisitie. Hier in de afzondering ontstaat uit de smeltkroes van zigeuners-, joden-, en christenparia’s de cante jondo. Gezang, diep uit de ziel, een klacht, een schreeuw van het leven. Muziek van pijn, trots en verlangen. Langzamerhand vermengt de cante jondo zich met de Andalusische volksmuziek en wordt tot flamenco. De oorsprong van het woord “flamenco” is  niet duidelijk. Er is een theorie dat wij, Nederlanders, hiermee te maken hebben: in het vervolg van Philips de Schone bevonden zich Nederlanders. De muziek van deze “flaminganten”, zoals de Spanjaarden ons noemden, klonk de gemiddelde Spanjaard al even bizar en lawaaierig in de oren als de zigeunermuziek. Een scheldwoord was geboren: Flamenco!  
De Engelse schrijver George Borrow, die de taal van de Zigeuners spreekt, weet door te dringen tot de gesloten zigeunergemeenschap en hoort omstreeks 1841 tijdens een bruiloft flamenco. De mannen sprongen hoog in de lucht, hinnikten, balkten en kraaiden; terwijl de gitanas op hun eigen manier met hun vingers knipten, luider dan castagnetten, hun lichamen in allerlei obscene houdingen verdraaiend en woorden uitend die te afschuwelijk zijn om te herhalen.  
Flamenco in de 19de en 20ste eeuw    ▲
Toch ontdekt het “gewone volk” de Schoonheid van de flamenco en in de 19de eeuw ontstaan de zogenaamde café cantantes. Hier tussen de schemer en de rook van de kroeg, gaat de flamenco bovengronds.  
Allereerst gaat in de cafés alle aandacht naar de zanger; de gitarist ondersteunt. Niet voor lang, want er ontstaat een ware wedijver tussen de zanger en de gitarist om de populariteit bij het publiek. De gitarist wordt steeds vituozer om de aandacht te trekken.
Omstreeks het begin van de 20ste eeuw zijn de hoogtijdagen van de cafés voorbij, de flamenco verhuist naar het theater. Federico Garcia Lorca  stimuleerde de authentieke volksmuziek en de flamenco. In de feria van april dragen de vrouwen de traditionele flamenco-jurk. In de jaren ’50 van de twintigste eeuw volgde een nieuwe inzinking, de flamenco wordt een toeristisch muziek, gevolgd door een opleving, in gang gezet door dansers.
Flamenco in Sevilla     ▲
De flamenco is puur gevoel. Hij gaat steeds tot het uiterste en brengt zowel liefde en hartstocht als jaloezie en haat tot uitdrukking. De Spaanse dans stelt de schone mensengestalte in staat zich te tonen in natuurlijke bewegingen, in de castagnetten weerklinkt de hartslag. De dans kan tot hartstocht opgevoerd worden, maar overschrijdt nooit de grenzen van de schoonheid..." Deze geestdriftige beschrijving van de flamenco gaf Hans Christian Andersen in zijn boek In Spanje, dat in 1866 verscheen. De bakermat van deze beroemde dans is Andalusië, om precies te zijn de velden tussen Cádiz en Sevilia, waar de zon vaak meedogenloos brandt en melancholie en levenslust tot een intens, alles omvattend gevoel versmelten.  
Romeinse geschiedschrijvers maakten al gewag van een beroemde danseres uit Cádiz, die uitgenodigd werd om in Rome haar kunsten te vertonen. Wat zij danste, was een voorloper van de flamenco. Later, toen de Arabieren naar Spanje kwamen, namen ze de Andalusische volksmuziek op, vermengden haar met hun eigen muziek en ontwikkelden haar verder - daarom klinkt het Arabische zo sterk door in de flamenco.
Na de Moren   ▲
Na de verdrijving van de Moren zochten degenen die wilden blijven het gezelschap van de zigeuners, die min of meer getolereerd werden. Ze ontmoetten elkaar in het geheim om feest te vieren en muziek te maken. Samen cultiveerden ze de liederen en dansen van Andalusië. Zo ontstond de flamenco als een geniale "these van verschillende tradities, als uitdrukkingsvorm van de verschoppelingen, van de mensen aan de rand van de samenleving. Pas vanaf de 18e eeuw, toen Karel 111 de zigeuners meer vrijheid gaf, werd de flamenco ook op bedevaarten en jaarmarkten gedanst. In de loop der jaren ontwikkelde de dans zich tot een ware kunstvorm, met verschillende stijlen, en inmiddels hebben bulerias, soleares, fandango's en seguidilla’s de podia van de wereld veroverd. Tot op de dag van vandaag worden de dansers alleen begeleid door gitaren en gezang en het ritme van klappende handen en roffelende hakken. De liederen gaan Vrijwel altijd over pijn, jaloezie en liefdes verdriet. De sevillana's, die tot vele Europese dansen zijn doorgedrongen horen trouwens niet bij de echte flamenco. Het zijn volksdansen, die op geen enkele Andalusische fiësta mogen ontbreken - en die iedereen gemakkelijk kan leren.
Museo del baile flamenco (flamenco dans museum).
In april 2006 werd het museo del baile flamenco voor het publiek geopend, gevestigd in het hart van Sevilla. Het museum verbindt zich met het culturele erfgoed van Andalusië: de flamenco. Ons doel is om op een subtiele wijze de magie van de flamenco te introduceren bij de bezoekers van Andalusië en Sevilla. om dit te kunnen verwezenlijken is het museum uitgerust met de meest geavanceerde multimedia technologie. Dit maakt het tot een echt museum van de 21ste eeuw. Onze gasten beamen dat het museo del baile flamenco tot één van de mooiste musea behoort die zij hebben bezocht op hun reis door Andalusië.
Museo del baile flamenco  -  c/ manuel rojas marcos 3  -  41.004 sevilla  -  info@museoflamenco.com  -  tel.: 0034954340311  -  fax: 0034954340364
Ons toegezonden door: Lies Vernooij