Stedentips voor Trips

ABU SIMBEL EN NUBIË, een verdronken land en verdwenen tempel.  Men kan stellen dat wat men vroeger Nubië noemde ten gevolge van de aanleg van de hoge stuwdam bij Aswan niet meer bestaat. Voorheen reisde men in de regel per boot van Aswan naar Wadi Halfa vlak bij de 2de cataract. Naar overzicht Egyptes  

Tijdens de trage tocht tegen de stroom van de Nijl in zag men onderweg een flink aantal Nubische dorpen, tempels en machtige vestingwerken die voor het merendeel onder de koningen van de 12de dynastie tot stand kwamen. Dat alles is tegenwoordig voorgoed door het water verzwolgen. Niettemin zijn er een aantal monumenten van de ondergang gered, maar deze werden helaas wel onttrokken aan hun natuurlijke omgeving die in niet geringe mate aan de charme ervan bijdroeg. Sommige werden een heel eind woestijnwaarts, op plekken waar een toerist normaal niet kan komen, verplaatst en kijken tegenwoordig uit op de oevers van het Nassermeer. Andere, die van Mandoelis, van Osiris en Isis en van Amon-Ra, werden vlak bij de hoge stuwdam opnieuw opgebouwd. Men kan ze slechts van verre zien. En tot slot verdwenen er een aantal monumenten naar het buitenland: Madrid, Berlijn, New York, Turijn en in ons land Leiden.

En natuurlijk woonden er ook mensen, de Nubiërs,
die niet zo veel aandacht van de wereld kregen. Zonder enige vorm van inspraak werden zij aan hun 'gezegende grond' ontrukt en in de buurt van Kom Ombo onderdak gebracht. Deze mensen kunnen alleen nog maar dromen van de oevers waar hun voorvaders generatie op generatie woonden en leefden. Ze zijn tegenwoordig totaal ontworteld en waarschijnlijk gedoemd om gelijktijdig met hun duizenden jaren oude tradities te verdwijnen.

De oude Egyptenaren verdeelden Nubië
onder in twee grote regio's: in het noorden Neder-Nubië, ta Set, tussen Syene en het eiland Takompso (ongetwijfeld hetzelfde als het tegenwoordig verzwolgen Derar); en in het zuiden Opper-Nubië oftewel Koesh, het Ethiopië van de Grieken, dat zich tot aan de 4de cataract ten noorden van de huidige Sudan uitstrekte. Deze streek werd door de koningen van de 18de dynastie veroverd. Zij installeerden in de hoofdstad Napata een gouverneur die de titel 'koninklijke zoon van Koesh' kreeg. Nadat de provincie tegen het eind van het Nieuwe Rijk opgegeven werd, ontstond er een inheemse staat rondom Napata. In de tweede helft van de 7de eeuw v.c. vallen de koningen van Koesh, die de Egyptische cultuur vergaand overgenomen hadden, Egypte binnen en vestigen zij zich in Thebe, waar de 25ste, zogenaamde Nubische, dynastie gesticht wordt. Ze verstevigen hun positie door de prinsen in de delta hun opper leenheerschap op te dringen. Een eeuw later zullen de Assyriërs hen uit Egypte verjagen, waarna ze zich weer in Napata vestigen.

Het is mogelijk dat de Griekse benaming Nubië
van het Oudegyptische woord voor goud noeb afstamt. In de Nubische woestijngebieden bestonden namelijk tal van goudmijnen die de hebzucht van de farao's bevredigden. Daarnaast was Nubië de aanvoerweg, via de Nijl, van goederen uit Afrika: ivoor, ebbenhout, dierenvellen en slaven.
De aanzienlijke rijkdommen van Nubië rechtvaardigen alleszins de bouw van de twee ondergrondse tempels van Abu Simbel in opdracht van Ramses II. De voorgevel van de tempel van Ramses bestaat uit kolossale beelden van de koning. Voor de tempel van Hathor staan minder grote beelden van Ramses en zijn uit Nubië afkomstige gemalin Nefertari. De monumenten bleven dankzij een grootscheepse reddingsoperatie behouden. Ze werden in blokken verzaagd en boven aan de steile rotshelling, 60 m hoger, weer opgebouwd, waarbij de oorspronkelijk ligging ten opzichte van de zon gehandhaafd bleef.