Stedentips voor Trips

De Valleien van Antrim, doorkruist door ruisende rivieren,
vormden voor de aanleg van de kustweg een totaal afgelegen gebied, een gebied dat nog steeds wild is en bruist van de volksverhalen en bijgeloven (pisthogues). De muziek- en dansfestivals (fleadhs, spreek uit als 'flaas') duren dagenlang en iedereen blijft veel langer hangen dan hij of zij van plan was.

Kust van Noord-Antrim
Volgens de legende werd de Giant's Causeway gebouwd door Finn McCool, een reus die in een tochtige grot in Antrim woonde: 'He lived most happy and content, Obeyed no law and paid no rent.' Finn werd verliefd op een vrouwelijke reus op Staffa, een eiland in de Hebriden, en bouwde dit pad van stenen zodat zij naar Ulster kon komen.

In 1693 publiceerde iemand een beschrijving van deze bijzondere geologische formatie
en al direct kwamen mensen op het reuzen pad af, dat langzaam in zee verdwijnt. Toen een Frans aristocraat, de Chevalier De Latocnaye, in 1797 naar de rand van de klif galoppeerde om de stenen kolommen te bekijken, schreef hij in zijn opschrijfboekje dat zijn paard al net zo onder de indruk was van het schitterende uitzicht als hijzelf.

Als je vanuit Belfast kwam, was de laatste stopplaats voor de Causeway Bushmilis,
waar de reizigers een verfrissing gebruikten bij de whiskeydistilleerderij, die in 1608 een stookvergunning ontving. Een paar honderd jaar later konden de mensen na hun bezoekje aan de distilleerderij met een klein stoomtreintje de laatste drie kilometer naar de Causeway afleggen.

Tegenwoordig is het een prachtige autorit langs zee (die bij Newtownabbey's Loughshore begint),
eerst de A2 in noordelijke richting vanaf Larne, die bijna de hele regio van de Causeway Coast en Glens omvat, zo'n 130 km spectaculaire kustlijn. Hij komt langs de voet van iedere glen, langs majestueuze kasteelruïnes op landtongen en de zwaaiende touwbrug van het eiland Carric-ka-rede.

Na de Giant's Causeway en enkele (moeilijke) golfbanen op de kliffen rondom de mooie plaatsjes Portrush en Portstewart,
loopt de route even in zuidelijke richting, de rivier de Bann over via de stadsbrug van Coleraine, dan langs de zandstranden van Downhill en Benone.

Cushendun
Bij Cushendun, alom geliefd vanwege de schilderachtige Cornwall cottages, steekt u de roestbruine rivier de Glendun over via een gigantisch rood stenen viaduct en gaat u over het hooggelegen plateau rechtstreeks naar Ballycastle. U heeft natuurlijk geen haast, dus neem de pittoreske kleine weg van Cushendun die zich naar boven kronkelt tussen de heggetjes vol vuurrode fuchsia en wit en roze kamperfoelie. Waar het weggetje echt smal is kunt u beter niet stoppen, maar als u de kans krijgt om een enkele fuchsiabloem te plukken en de nectar uit de bloem te zuigen, mmm, dan is dat toch wel heerlijk!

Vanaf Torr Head heeft u adembenemend uitzicht op de Muil of Kintyre
en is het niet ver meer naar de weiden van Murlough Bay, waar schapen en een paar koeien vlakbij het water grazen. U bent al snel weer op de A2, het gezellige Ballycastle in, beroemd vanwege de traditionele muziekavonden en de Ould Lammas Fair. Vogel kijkers, botanisten en duikers wachten bij de kade op de volgende veerpont naar Rathlin Island.

Dunluce Castle
De dramatische ruïne van Dunluce Castle balanceert op de rand van een steile rotsmassa. In de 16e eeuw waren de MacDonnels, een Schotse clan, de baas in de noordoosthoek van Ulster, en dit kasteel was hun bolwerk. Als men grote vuren zag branden op Fair Head, wist men dat de MacDonnelis hulp nodig hadden; de mannen van Kintyre grepen dan hun wapens en renden naar de boten.

In 1588 verkreeg Sorley Boy MacDonnel1 voldoende geld om Dunluce te moderniseren
nadat een Spaans schip vol schatten, de Girona, verging langs de kust. Ondanks deze dure verbouwing stortte er tijdens een nachtelijke storm een keer een stuk klif in zee, compleet met de keuken, de koks en hun potten en pannen. Na die gebeurtenis verhuisden de MacDonnells, graven van Antrim, naar een wat gerieflijker kasteel in Glenarm, waar de huidige graaf 's zomers nog steeds Highland Games houdt.

Mussenden Temple
In sterk contrast hiermee staat Mussenden Temple in Downhill. Dit is een voor de grap gebouwd torentje, een elegant zeebaken. De excentrieke Frederick Hervey, bisschop van Derry in de 18e eeuw, bouwde een paleis op de winderige landtong en daagde de elementen uit door expres een eng plekje op de rand van de klif uit te kiezen voor een klein torentje dat hij als zomerbibliotheek wilde gebruiken.

Vanaf de ingang van het Downhililandgoed
leidt een prachtige wandeling door de glen naar de landtong, waar u tegen de zoutige wind in lopende trekkers tegenkomt op de waymarked way. Afgezien van deze extravangantie was Hervey best een goede bisschop. De schilderachtige bergweg die hij liet aanleggen over het Binevenagh plateau naar Limavady verschafte bijvoorbeeld werk voor de plaatselijke bevolking. Ga eens lekker picknicken bij een van de uitzichtpunten. Boven het plateau ziet u leden van de Ulster Gliding Club in de blauwe lucht rond Magilligan Point hangen. Door de kolkende luchtstromen kan een glider daar wel tot 6000 meter komen.

Ossians Graf
De neolitische graftombe die als Ossians Graf bekend staat, is te vinden op een bloemrijke heuvel boven de rivier de Glenaan bij Cushendall. De tombe ziet er vrij gewoon uit, maar wordt veel bezocht; bewijs van de kracht van legendes. volgens de plaatselijke traditie ligt hier op Tievebulliagh namelijk de dichter-krijger Ossian begraven, zoon van Finn McCool. Tievebulliagh is een vreemd gevormde berg met een neolitische bijlwerkplaats op de top.

Ossian keerde terug van een reis
naar het fabelachtige koninkrijk Tirnan Og, 'land van de eeuwige jeugd' en trof St Patrick aan die bezig was het christendom te prediken aan de Kelten. Ossian vond het christendom echter te streng voor Kelten. Hij hield het bij de oude goden en stierf onbekeerd. De stenen 'bijenkorf' bij Ossians Graf is een gedenkteken aan de dichter John Hewitt (1907-87) uit de Antrim Glens. Aan de zuidoostelijke kant van Tievebulliagh ziet u nog stukken porcelaniet, de blauwgrijze steen die voor de bijlen werd gebruikt. De bijlen werden in het zand van Whitepark Bay gepolijst.

Glenariff Forest park
Ten westen hiervan vinden we een landschap van ondiepe valleien en lage heuvels. Tussen Broughshane en de Siemishberg lijkt het zelfs helemaal vlak. Volgens de legende was St. Patrick zwijnenhoeder op Siemish. Daarom is het dus een heilige berg, en al is het maar een kleine, zeer uitgedoofde vulkaan, door de geïsoleerde positie in het vlakke land ziet hij er toch indrukwekkend uit. Een vulkaan met pretensies dus, vooral als het net heeft gesneeuwd.

Deze regio van midden-Antrim heeft een paar prachtig bewaard gebleven dorpjes,
 zoals de 18e eeuwse Moravische nederzetting Gracehill en het piepkleine Galgorm, dat altijd in verband wordt gebracht met een beoefenaar van de zwarte magie. In principe is dit echter welvarend boerenland. Vroeger was er een grote veemarkt in Ballymena, tegenwoordig is dit een florissant commercieel centrum met goede winkels en een ultramodern milieucentrum (ECOS). De boeren gaan naar kleinere wekelijkse markten in Martinstown en Cullybackey of anders Ballymoney. De wereldkampkioen motorrijden Joey Dunlop kwam uit Ballymoney en zijn titels, een ongelooflijke lijst, zijn te zien in een herdenkingstuin. 'King of the Roads and Ver Man' werd hij genoemd. Wilt u weten wat dat betekent, stap dan binnen bij een van de gezellige winkeltjes in familiebeheer in Church Street of vraag het de waard in Kelly's pub (met rieten dak).

Turfvuren
Zelfs 's zomers kunt u de geur van turfvuren ruiken. De meeste steenkoolvuren krijgen altijd nog wat turf omdat het gewoon zo lekker ruikt. Turfsnijden is echter zwaar werk: je moet een aantal keren terugkomen om de stukken te stapelen en te keren tot ze droog zijn. Goede lichaamsbeweging, zeggen ze! De bijzondere Ierse turfschep heeft een smal, gebogen blad om het werk makkelijker te maken. U kunt er een kopen bij de watermolen van patterson in Templepatrick. Hier worden al sinds 1719 met de hand turfscheppen gemaakt, hoewel het bedrijf nu van de National Trust is (soort monumentenzorg).

Carrickfergus
Alle kastelen aan deze lange kustlijn zijn romantische ruïnes, op één na: het 12e eeuwse Carrickfergus, dat de ingang van Belfast Lough beschermt. In juni 1690 landde Willem van Oranje hier op weg naar de slag van Boyne. De exacte plek wordt aangegeven met een plaatje. Tegenwoordig kunt u middenin een optocht of middeleeuwse kermis terechtkomen. 'Boogschutters' bemannen de kantelen, 'monniken' zorgen voor de vuren, 'minstrelen' voor de muziek. In de naburige jachthaven liggen de bootjes te schommelen.