Stedentips voor Trips

** Uw accommodatie kunt U goed boeken via Booking.Madrid. 
Er zijn 372 hotels online boekbaar. Laagste prijsgarantie! Makkelijk reserveren. Geen kosten. Let ook op de beoordelingen door gasten die de hotels bezochten! U kunt de hotels via Google Earth bekijken! U kunt de hotels die in de buurt gelegen zijn  van bijvoorbeeld: Oriëntatiepunt, Bezienswaardigheid, Museum, Treinstation, Wijk e.a. vinden door er op te klikken!
 Hotels in de populairste steden:
 Pozuelo de Alarcón 9.8 km  -  Coslada 11.7 km  -  Leganés 11.8 km  -  Getafe 13.0 km  -  Alcorcón 13.3 km  - 
 Hotels op / nabij luchthaven: Barajas (MAD) 14.4 km

** U vindt bij Booking meer dan alleen hotels o.a.:
  Appartementen - Resorts  - Villa's  - Hostels  - Accommodaties met onsen - Bed & Breakfasts  - Pensions  - Motels  - Ryokans  -  Vakantieboerderijen  - Vakantieparken  - Campings  -  Botels  - Herbergen  -  Aparthotels  -  Vakantiehuizen  -  Lodges  - Accommodaties bij particulieren  -  Landhuizen  -  Luxe tenten  - Capsulehotels  -  Lovehotels  - Riads  - Luxe Chalets

Vóór de Moorse overheersing lag er op enige afstand van de rivier een dorp.  ▲
Daar werden fruittuinen aangelegd. Er werden putten geslagen om het regenwater van de hoogvlakte te verzamelen. Gangen verbonden die putten. Het dorpje heette Mayrit. Pas in de 10de  eeuw wordt de stad in de geschiedenis vermeld. De Moren worden dan verdreven en de stad krijgt stadsrechten. Pas als Filips 11 de hofhouding van Toledo verplaatst naar Madrid krijgt de stad allure. In de Spaanse burgeroorlog is een groot deel van de stad gebombardeerd en gedeeltelijk verwoest.

Opbouw van de stad    ▲
Centrum wordt gevormd door een waaiervormig plein, Puerta del Sol. Het is het punt waar alle wegen van de stad samenkomen. Het is hier altijd druk. Tussen 19.00 en 21.00 ontmoeten de Madrilenen elkaar hier en gaan in de bars gelegen in de zijstraten wat drinken en een hapje ,tapas, eten. 
De Gran Via, Avenida de Jose Antonio, is de belangrijkste winkelstraat.
Ten zuiden van Puerta del Sol liggen nog gedeelten van het oude Madrid. We treffen er smalle straatjes aan met in het midden Plaza Mayor, omgeven door arcaden. Vroeger was de binnenstad omgeven door een vierkant muren stelsel met poorten waar er nog enkelen van over zijn. Om de stad liggen grote wijken met hoog- en laagbouw. Met name de tuinstad Ciudad is met zorg aangelegd. De Manzanares is gekanaliseerd. Fraaie bruggen verbinden beide oevers. In de stad zijn veel parken en plantsoenen.
Een mogelijke wandeling door de oude stad (2-3 uur)
kan het beste gemaakt worden vroeg in de ochtend of in de late namiddag wanneer de kerken open zijn. Men zou kunnen beginnen op:

Plaza Mayor     ▲
Dit is aangelegd in 1617-1619.
Hier vonden vroeger religieuze  en koninklijke ceremoniën plaats. Verlaat het plein via Arco  de Cuchilleros. Men komt dan in de straat met dezelfde naam. Vervolgens komen we in Cave de San Miguel. Via Plaza del Conde de Barajas naar Plaza Puerta Cerrada. Daar rechts af de Calle  San Justo in. We komen bij de 18de  eeuwse barokke San Miguel Basilica.

Vervolg de noordelijke muur van de kerk naar Plaza de la Villa.  ▲
Daar kan men vinden: Ayuntamiento, Torre de los Lujanes, Hemerotica (gemeentelijke bibliotheek), Casa de Cisneros (stadhuis) en Plazuela del Cordon met Casa de Juan de San Javier.

Ga nu van Calle del Cordon, de Calle del Conde in naar Plazuela de San Javier.
Ga terug naar Calle del Cordon en vervolg de Calle de Segovia. De straat overstekend komt men bij de San Pedro. De toren van deze 14de  eeuwse kerk is een mudejar monument.

Via Calle del Principe Anglona  ▲
komen we op Plaza de la Paja, het commerciële centrum vam Madrid in de Middeleeuwen. Aan dit plein ligt de gotische Capilla del Obispo.

Vervolg de Calle Redonilla, steek de Calle del Bailen over.
De eerste straat rechts leidt naar Jardines de las Vistillas met mooi panorama op de Sierra de Guadarrama.

Via de San Buenaventura komt men bij San Francisco el Grande  ▲
met zijn enorme koepel. Wandelend langs de Carrera de San Francisco en de Cava Alta komt men in Calle de Toledo. Hier aan ligt de Catedral de San Isidro met de relikwieën van de schutspatroon van Madrid San Isidro en zijn vrouw Santa Maria de la Cabeza. Aan Plaza Provincia ligt Palacio de San Cruz.

Door de Esparteros komen we bij Puerta del Sol.
Hier zijn enkele parkeergarages en een metrostation.

Koninklijk Paleis     ▲
Toen het oude Arabische Alcazar in 1734 door brand werd verwoest, legde Filips V, de herbouw in handen van een Italiaanse architect. Deze ontwierp een indrukwekkend groot paleis van graniet en witte kalksteen. De gevels zijn streng classicistisch. De plattegrond is vierkant. De binnenzijde bestaat uit een patio.

We komen het paleis binnen via de paradeplaats,
die tussen twee vleugels ligt. Onder leiding van een gids kan men een bezoek brengen. Men ziet een aantal prachtig gemeubileerde salons volgens de smaak van de 18de  eeuw, schilderijen, wandkleden, kroonluchters en een opvallende verzameling pendules. Het paleis wordt niet meer door de koning bewoond, maar wordt nog wel gebruikt voor ontvangsten, recepties. Galadiners vinden plaats in de gala-eetzaal, een geweldig grote zaal met een mooi versierd plafond. Zeer interessant is ook een collectie wapens, die verzameld zijn door Karel V en Filips II. 

Virtueel bezoek aan paleis en klooster  ▲
Heeft u even geen mogelijkheid om persoonlijk naar Madrid te gaan, dan kunt u nu zowel het Koninklijk Paleis (Palacio Real) in deze stad als het nabijgelegen klooster Monasterio de El Escorial ook op virtuele wijze bezoeken.

Wat betreft het Palacio Real
maken in totaal 75 files and 17 interactieve beelden deel uit van het bezoek, compleet met historische en artistieke informatie. U kunt zelf de route van uw bezoek bepalen. En als klap op de vuurpijl ziet u zelfs de grote tafel - volledig gedekt met fijn tafellinnen, kristal en Chinees porselein - die gebruikt wordt tijdens officiële Koninklijke staatsbanketten.



Prado      ▲
Dit museum is één van de allerbelangrijkste van de wereld. Hoe wel het onmogelijk is alles te bekijken is een bezoek een absolute must.

Uitbreiding van het museum   
Met het beëindigen van Rafael Moneo’s project rondom het gebied van de Jerónimos-kerk, heeft het Prado Museum in Madrid de meest belangrijke en omvangrijke uitbreiding in zijn bijna 200 jarig bestaan afgerond.

Dit project, waaronder het creëren
van nieuwe tentoonstellingsruimtes en de restauratie van het voormalige Jerónimos-klooster, maakt onderdeel uit van een in feite oneindig uitbreidingsproject. Hieronder valt ook het toevoegen aan het Prado Museum van nabijgelegen gebouwen, zoals het Casón en de Salón de Reinos, het laatst overgebleven deel van het Buen Retiro-paleis.

Als alles eenmaal klaar is dan zal het Prado  ▲
een unieke museumcampus zijn die de reeds aanwezige uitgebreide faciliteiten alleen nog maar zal doen toenemen, in dit gebied dat bekend staat als één van de belangrijkste kunst- en cultuurdistricten van de wereld, ook wel bekend als de “Paseo del Arte” (boulevard van de kunst), in de Spaanse hoofdstad.

De uitbreiding van het Prado Museum markeert
ook het einde van het modernisatie-proces dat de afgelopen jaren in diverse wereldberoemde internationale musea plaatsvond. En dat begon aan het einde van de 20e eeuw met de uitbreiding van de National Gallery in Washington.

Het belang van de modernisering en uitbreiding  ▲
van het Prado Museum werd nog eens extra onderstreept door het ongeëvenaarde Parlementaire Decreet van 1995. Dit decreet, het eerste in zijn soort in de Spaanse geschiedenis, is gedurende de jaren daarna van kracht gebleven waardoor het project, ondanks veranderingen in de Spaanse politiek, gewoon zijn doorgang heeft kunnen vinden.

Het Museum viert nu het einde van een belangrijke fase
in de creatie van het nieuwe  Museo del Prado Campus, waaronder de uitbreiding van het hoofdgebouw in het gedeelte van het Jerónimos-klooster volgens het ontwerp van architect Rafael Moneo. In 1998 werd Moneo’s project voor de uitbreiding verkozen. De werkzaamheden begonnen in februari 2001 onder supervisie van het Ministerie van Cultuur.

Met de toevoeging van het nieuwe gebouw,
dat een oppervlakte heeft van meer dan 22.000 vierkante meter, is de reeds bestaande oppervlakte met meer dan 50% toegenomen.

Rafael Moneo’s project  ▲
Rafael Moneo is één van Spanje’s meest vermaarde architecten.
Van zijn hand komt het ontwerp voor o.a. twee nieuwe musea in Houston en Stockholm, de Kursaal in San Sebastián, het Museo Nacional de Arte Romano in Mérida en het Atocha-station in Madrid.
In zijn ontwerp heeft Moneo het originele gebouw,
zijn omgeving en de unieke aangrenzende gebouwen (de Jerónimos-kerk en de Academia Española) gerespecteerd. Het verbindt het museum met een complex bestaande uit een nieuw gebouw en het gerestaureerde klooster.
Deze oplossing,
uitbreiding van het museum aan de achterkant, zorgt er tevens voor dat het originele gebouw van het museum meer vrij komt te staan. Zo kan het nu gezien worden zoals de architect Juan de Villanueva het oorspronkelijk in 1785 bedoeld had.
Vanaf de buitenkant is de verbinding tussen de nieuwe
en oude gebouwen in feite niet te zien vanwege de struiken die hier speciaal voor dit doel geplant zijn. Hierdoor wordt een sfeer van een 18e eeuwse tuin gecreëerd, die bovendien goed aansluit op de botanische tuin die naast het museum ligt. Daarbij komt nog dat het nieuwe stenen gebouw dat rondom het Jerónimos-klooster is gebouwd geheel in stijl is met de façade van de Jerónimos-kerk.
Via een tweetal bronzen deuren, in opdracht van Moneo vervaardigd
door de beeldhouwster Cristina Iglesias, komt men vanuit het klooster in de aangrenzende straat, die ook een complete facelift heeft ondergaan.
Binnen is op verrassende en innovatieve wijze gebruikgemaakt
van de beschikbare vloeroppervlakte. De drie verdiepingen die voor het publiek toegankelijk zijn, zijn met elkaar verbonden via een dubbele lift. Er zijn verder ook nog vijf verdiepingen die voor intern gebruik van het museum zijn. Moneo heeft voornamelijk gebruikgemaakt van Colmenar-steen en brons, waardoor een duidelijke link wordt gelegd met het materiaal dat is gebruikt in het originele gebouw van Villanueva.

De nieuwe ruimtes  ▲
Dankzij het nieuwe gebouw beschikt het Prado Museum nu over ruimtes en voorzieningen die erg nodig waren zowel voor de opslag en huisvesting van één van de grootste kunstcollecties in de wereld als voor de externe activiteiten betreffende het publiek. Door de uitbreiding is ook de hoofdingang van het Villanuevagebouw, beter bekend als de Velázquezingang, weer geopend voor het publiek. Deze ingang is door middel van een grote open ruimte, die lijkt op een basiliek, verbonden met het nieuwe gedeelte. Van hieruit kunnen de bezoekers uitwaaieren om de collectie te bezichtigen.
Meer informatie
over het Museo del Prado, de uitbreiding, huidige en toekomstige tentoonstellingen kunt u vinden op de website
www.museodelprado.es.
Bron: Spaans Bureau voor Vreemdelingenverkeer

Goya    ▲
Geboren in 1746.
Op z'n twintigste werd hij aangenomen in het atelier van Bayeu. Na enkele jaren vertrok bij naar Italië, om in 1771 weer op te duiken in Spanje.
In 1773 trouwde hij met de dochter van Bayeu
en vestigde zich voorgoed in Madrid. Om tot de belangrijkste opdrachtgever, het hof, door te dringen had een kunstenaar behoefte aan vasthoudendheid en geslepenheid. Beide eigenschappen bezat Goya in hoge mate. En dus lukte het hem! Hij bewoog zich met grote behendigheid op het gladde ijs van de machtsintriges. In de stormen van de Spaanse politiek wist hij zich staande te houden: de heilige inquisitie, de dictatuur, de Franse bezetting, het Spaanse verzet. Daarom zijn er ook zoveel werken van hem in het Prado.

In eerste instantie lijkt het of het werk uiteenvalt in 2 groepen,  ▲
die in uitvoering sterk verschillen. De eerste groep van de " lichte " schilderijen met bijvoorbeeld flatteuze portretten van hooggeplaatste personen en religieuze schilderijen. Daartegenover staan de werken van de late, onmiskenbaar geniale Goya: de "donkere" of "zwarte" schilderijen. Deze tweede groep bevat de hoogtepunten in zijn schilderkunst, zoals bijvoorbeeld "Los desastreus de la guerra" ,de oorlogsrampen. Zie Los Fusilamientos.
Wat was het keerpunt in zijn werk?
Volgens velen " de crisis van 1792", toen een geheimzinnige ziekte hem bijna het leven kostte en voorgoed doof maakte. Maar eveneens een doorslaggevende factor in de versombering was zijn bezorgdheid en woede over de ontwikkelingen die zich in zijn naaste omgeving en daarbuiten voltrokken: " de onttakeling van het strenge koningshof tot een losbandig lusthof, de bloedige excessen van de revolutie en de vernietiging van ieder hoop op vreedzame hervormingen.   

Velázquez     ▲
Weinig schilders hebben zo jong zo veel bereikt als Velázquez.
Geboren in Sevilla werd hij op 19jarige leeftijd reeds toegelaten tot het gilde der schilders. Zijn meesterschap vond snel erkenning in zijn geboortestad. De kerk trad op als de grootste opdrachtgever. Toch verliet hij Sevilla om zich aan het hof in Madrid te vestigen. Hij was toen net 24. Aldaar had hij een zorgeloos bestaan, omdat Filips IV hem voldoende geld, eerbewijzen en vererende opdrachten verschafte.
Het is vreemd dat zo weinig bekend is van de mens Velázquez,
een beroemdheid toch in zijn tijd. Om hem te leren kennen moeten wij afgaan op zijn werk en op de beroeringen van de tijd waarin hij leefde. Men kan Velázquez ook leren kennen door een onderzoek in te stellen naar de omgeving waarin bij werkte: het hof van Philips IV, 1621 - 1665. Hij was daar hofschilder. Zijn doeken weerspiegelen die omgeving en de mensen die haar vormden. Hij heeft Filips 40 jaar lang trouw gediend.

Velázquez hield zich voornamelijk met wereldse onderwerpen bezig.  ▲
Zoals zijn schilderijen aantonen, werkte zijn geest ordelijk en selectief Zijn inspiratie ontstond door het betrappen van de werkelijkheid. Het kwam er voor hem op aan alles wat hij schilderde echt te maken. Realisme dus!
Velázquez heeft zeer veel geschilderd.
Hieronder enige informatie over een schilderij dat we waarschijnlijk kunnen bewonderen: "De overgave van Breda”. We bevinden ons in de 80- jarige oorlog 1568 - 1648. Breda was in handen van de Republiek.
Spinola, de Spaanse bevelhebber, krijgt de opdracht Breda in te nemen.
Zijn tegenspeler is Justinus van Nassau. De belegering wordt een machtsstrijd tussen Spanje en de Republiek, maar vooral een intelligentiestrijd tussen 2 grote strategen. Lang houden de Hollanders de belegering vol. Zij capituleren pas als het voedsel en de munitie op zijn. De bewondering van Spinola voor Justinus is echter zo groot dat hij bij de overgave woorden van bemoediging spreekt. Dit moment is door Velázquez weergegeven. Let op de gezichten van de Spaanse officieren: er valt medelijden op af te lezen met de overwonnenen. De gezichten van de Hollandse soldaten maken een uitgeputte indruk.

In de laatste 10 jaar van zijn leven  ▲
kwam de persoonlijke stijl van Velázquez tot optimale rijpheid en schilderde bij zijn belangrijkste doeken, waaronder één van 's werelds grootste schilderijen: "Las meninas". Op dit schilderij legde hij meer vast dan wat hij gezien had: hij betrapte het leven in een momentopname zoals geen schilder voor hem gedaan had. Het lijkt sterk op een foto.   
Bij Barok vindt u diverse links (Olga's Gallery, The Art Rewal Center e.a.) naar de schilder Velázquez! Zie ook Schilders van de Barok

El Greco      ▲
Is (1541 - 164l), geboren op Kreta, kwam naar Venetië
en voelde zich gedrongen de heilige verhalen op een nieuwe en ontroerende manier te vertellen. In Venetië vond zijn artistieke vorming plaats. Jarenlang werkte hij in het atelier van Titiaan. Hij ging uit van kleur en licht en leidde daar de vorm van af. 
Daarna vertrok hij naar Spanje
omdat hij er niet in slaagde enige opdracht van formaat te krijgen in Italië. Hij vestigde zich in Toledo. In die tijd was deze stad de kerkelijke hoofdstad van Spanje en tegelijkertijd een internationaal centrum. Binnen de geestelijke gemeenschap aldaar vond hij snel vrienden en opdrachtgevers. Een andere schilder van formaat was er niet, evenmin dan in de rest van Spanje.

Zijn beroemdste werk is: " De begrafenis van graaf Orgaz'.  ▲
Hij verdeelde de compositie in tweeën, de onderste helft toont de begrafenis en de bovenste de ontvangst van de ziel van de graaf in de hemel. Het aardse tafereel is somber, het hemelse tafereel is een poging het ongrijpbare tastbaar te maken.
Later raakte El Greco meer en meer geïnspireerd door Toledo zelf.
God regeerde de stad. Steeds introverter werd El Greco, steeds meer begon hij een andere werkelijkheid te bekijken, die van de geest die in hem werkte. Schilderen werd de weg die leidde tot contact met God. Met de vormgeving van deze gevoelens begon hij een andere stijl te ontwikkelen. De gestalten streefden omhoog, hemelwaarts, de kleur wordt harder. Het landschap ademt een mystieke sfeer.

** Voor geheel Spanje kunt u goed uw accommodatie boeken via Hotels/Appartementen/Spanje.
U betaalt in het hotel! Let ook op de beoordelingen door gasten die de hotels bezochten! U kunt de ligging van de hotels via Google Earth bekijken!    ▲